Maria’s verhaal over paniek, pijn en herstel
Er was een tijd dat Maria haar eigen lichaam niet meer vertrouwde.
Niet omdat artsen haar hadden verteld dat er iets ernstigs mis was.
Niet omdat scans of onderzoeken iets afwijkends lieten zien.
Maar omdat haar lijf signalen gaf die ze niet begreep — en waar ze bang van werd.
Duizeligheid.
Pijn in haar nek en schouders.
Een constante spanning in haar rug.
En daaronder: angst. Angst voor de angst.
“Ik voelde me gevangen in mijn eigen lichaam,” vertelt Maria.
“Alsof mijn lijf ieder moment iets kon doen wat ik niet onder controle had.”
Een lange geschiedenis die vroeg begint
De oorsprong van haar klachten lag niet in één moment. Ze lagen verspreid over haar leven, als losse puzzelstukjes die pas veel later samenkwamen.
Toen Maria 16 jaar oud was, overleed haar vader na een zwaar ziektebed van drie jaar. Het gezin stond op zijn kop. Verdriet, spanning en zorgen waren dagelijkse kost. Kort na zijn overlijden kreeg Maria voor het eerst te maken met hyperventilatie.
“In die tijd werd daar heel anders naar gekeken,” zegt ze.
“De huisarts stuurde me naar ademhalingsoefeningen en yoga. Dat was goed bedoeld, maar niemand vroeg écht wat er vanbinnen gebeurde.”
De hyperventilatie verdween nooit helemaal. Ze bleef aanwezig als een rode draad door haar leven. Soms op de achtergrond, soms weer op de voorgrond. Maria leerde ermee leven. Ze bouwde haar leven op, kreeg een gezin, werkte vier dagen per week, zorgde voor haar kinderen.
Maar het systeem stond al jarenlang onder spanning.
Als het leven te veel wordt
In een periode van enkele jaren kreeg Maria te maken met meerdere ingrijpende gebeurtenissen. Haar man overleed plotseling. Een collega met wie ze een duobaan had, stierf aan kanker. Een goede buurvrouw overleed binnen drie weken. En niet veel later moest Maria haar moeder onverwacht naar een verzorgingstehuis brengen.
“Het was alsof alles wat ik had weggestopt, in één keer naar boven kwam,” vertelt ze.
“In 2021 knapte er iets.”
De paniekaanvallen begonnen. Heftig. Overweldigend. Onvoorspelbaar.
Hoewel ze er uiteindelijk in slaagde de paniek enigszins te verminderen, kwamen er andere klachten voor in de plaats. Duizeligheid. Nekpijn. Rugklachten. Een stijf, gespannen lichaam dat nooit echt tot rust kwam.
“De paniek was minder, maar mijn lijf bleef maar signalen geven.”
Een leven dat steeds kleiner wordt
Wat de klachten vooral deden, was haar wereld langzaam kleiner maken.
Uit eten gaan met vriendinnen? Dat kostte zoveel energie dat het plezier verdween.
Alleen wandelen? Liever niet — stel dat ik onderweg neerval.
Autorijden? Steeds spannender.
Vliegen? Onmogelijk.
“Ik deed dingen nog wel, maar altijd met angst op de achtergrond,” zegt Maria.
“En dat is misschien nog wel vermoeiender dan helemaal niet gaan.”
Ze verloor het vertrouwen in haar lichaam. Elk signaal werd een bedreiging. Elke duizeling een waarschuwing. Elk pijntje iets om alert op te zijn.
De fysiotherapeut hielp een beetje. De nek werd gekraakt, spieren losgemaakt. Soms gaf dat kort verlichting, maar de klachten kwamen steeds terug.
“Ik voelde ergens wel: dit zit dieper. Dit is niet alleen fysiek.”
Op zoek naar antwoorden
Maria begon zelf te zoeken. Ze las, volgde cursussen, probeerde methodes. Veel daarvan draaiden om trucjes: gedachten ombuigen, ademhalingstechnieken onthouden, lijstjes afwerken.
“Maar als je je echt slecht voelt, kun je die trucjes niet meer herinneren,” zegt ze.
“Dan raak je juist nóg meer in je hoofd.”
Wat haar opviel, was dat bijna niemand het geheel uitlegde. Alles werd los benaderd: óf mentaal, óf fysiek. Maar nooit samen.
Tot ze online in aanraking kwam met de Pijnvrij Community.
“Ik merkte meteen: dit is anders. Dit voelt logisch.”
Begrijpen wat er écht gebeurt
Wat Maria raakte, was het inzicht in het zenuwstelsel en het brein. Voor het eerst begon ze te begrijpen waarom haar lichaam deed wat het deed.
“Het was alsof er een lampje aanging,” vertelt ze.
“Mijn lichaam was niet kapot. Het was overbeschermend.”
Ze leerde hoe langdurige stress, onverwerkt verdriet en angst het zenuwstelsel ontregelen. Hoe hyperventilatie, pijn en duizeligheid signalen zijn van een systeem dat te lang ‘aan’ heeft gestaan.
En vooral: dat ze niet gevaarlijk waren.
“Dat besef haalde de lading eraf,” zegt ze.
“Als je niet meer bang bent voor het signaal, dooft het vanzelf uit.”
Geen trucjes, maar een andere manier van leven
Wat het grootste verschil maakte, was dat het programma niet draaide om snelle oplossingen. Geen quick fixes. Geen ‘doe dit en het is weg’.
Het ging over zes samenhangende domeinen: ademhaling, beweging, slaap, voeding, stress en het immuunsysteem. Niet los van elkaar, maar als één geheel.
“Ik begreep ineens waarom yoga alleen niet genoeg was. Waarom ademhalingsoefeningen mij niet hadden genezen,” zegt Maria.
“Het was altijd maar één stukje van de puzzel.”
Langzaam begon ze haar lichaam weer als veilig te ervaren. Ze ging weer bewegen, ondanks lichte klachten. Ze stopte met vermijden. Ze nam pauzes op werk zonder schuldgevoel. Ze ging wandelen — eerst kort, later langer.
En als ze iets voelde? Dan raakte ze niet meer in paniek.
“Dan dacht ik: oké, mijn lichaam vraagt om rust. Dat is alles.”
Van angst voor het lichaam naar samenwerking
De grootste verandering zat niet in het verdwijnen van alle klachten — maar in hoe Maria ermee omging.
“Vroeger dacht ik meteen: o nee, daar gaan we weer. Wat als het erger wordt?”
“Nu denk ik: ik luister even. En dan ga ik verder.”
De duizeligheid is bijna helemaal verdwenen. De nek- en schouderpijn komt soms nog even op, maar zonder angst. Ze staat weer op uit haar stoel, draait haar schouders los, loopt een rondje.
En haar wereld? Die is weer groter geworden.
Ze rijdt weer auto.
Ze stapt weer in het vliegtuig.
Ze maakt plannen.
“Ik leef weer, in plaats van dat ik alles probeer te controleren.”
Herstel is geen eindpunt, maar een proces
Maria is eerlijk: het is niet ‘klaar’. Na zoveel jaren van spanning verwacht ze ook niet dat alles in een paar maanden oplost.
“Maar het verschil is: ik weet nu dat herstel mogelijk is,” zegt ze.
“En dat ik zelf de regie heb.”
Het programma werd geen tijdelijke oplossing, maar een manier van leven. Minder op haar telefoon voor het slapen. Meer rustmomenten. Bewegen zonder angst. Vriendelijker zijn voor zichzelf.
“Mijn lichaam is niet mijn vijand,” zegt ze.
“Het heeft me alleen heel lang geprobeerd te beschermen.”
Een boodschap voor anderen
Wat Maria anderen wil meegeven, is simpel maar krachtig:
“Stop met vechten tegen je klachten.
Accepteer dat ze er zijn — zonder ze te willen wegduwen.
Daar begint de rust.”
Ze gelooft dat iedereen kan herstellen, ongeacht hoe lang de klachten al bestaan.
“Als je het systeem begrijpt, verandert alles.
Dan komt vertrouwen terug. En vanuit vertrouwen kan je lichaam helen.”
