Het verhaal van Annemarijn in de Pijn Reset podcast
Soms begint het klein. Een beetje vaker moe. Een zeurende knie. En ineens ben je maanden verder en draait je leven om één vraag: hoe kan dit nou?
In de Pijn Reset podcast vertelt Annemarijn openhartig hoe zij van sportief en energiek, stap voor stap terechtkwam in een situatie waarin normaal functioneren nauwelijks nog lukte. Haar knieën deden pijn, haar energie verdween, en de antwoorden die ze zocht bleven uit—totdat ze een andere kijk op haar klachten kreeg.
“Ik kon op een gegeven moment echt niet meer normaal functioneren”
Vanaf het voorjaar van 2024 merkte Annemarijn dat haar energie afnam. Eerst sporadisch, maar het werd steeds erger. Tegelijk kreeg ze knieklachten die niet weggingen: geïrriteerde patellapezen, aan beide kanten.
Wat haar vooral in de war bracht: het klopte niet meer als “alleen een blessure”.
“Ik was al lang gestopt met sporten, maar het bleef pijn doen. En die vermoeidheid kwam erbij… dat paste niet in het verhaal van een simpele sportblessure.”
Ze ging achteruit in belastbaarheid. Wandelen werd steeds lastiger, tot zelfs 10 minuten op een verharde ondergrond bijna te veel was. Mentaal was dat pittig: het gevoel van eenzaamheid, het niet meer herkennen van je eigen lichaam, en het voortdurend moeten schakelen.
De frustratie van “geen duidelijke antwoorden”
Annemarijn deed wat veel mensen doen: onderzoeken, ziekenhuistrajecten, begeleiding. Maar de uitkomst bleef vaag.
“Ik ben iemand die wil snappen wat er aan de hand is. In de reguliere zorg kreeg ik die antwoorden niet voldoende. Dat is frustrerend, want je wil vooruit.”
Ze zocht naar diepgang én naar een aanpak waarmee ze zelf actief aan herstel kon werken. Via een omweg kwam ze bij het jaartraject terecht.
Eyeopener: pijn en vermoeidheid zijn niet alleen ‘lokaal’
Een belangrijk kantelpunt was het besef dat klachten niet losstaan van de rest van het systeem. Annemarijn beschrijft hoe het zes-domeinenmodel en de mind-body connectie haar hielpen om verbanden te zien die ze eerder niet zo zag.
“Dat alle schakels invloed op elkaar hebben klinkt logisch, maar zo denken we niet altijd. Ik kreeg verdieping in hoe sterk mentaal en lichamelijk elkaar beïnvloeden.”
In het begin voelde het idee dat het brein een rol speelt bij pijn “een andere wereld”. Want: je voelt toch pijn in je knie?
“Ik heb toch lokale pijn… hoe kan het dan dat het uit mijn brein komt?”
Maar door verdieping, herhaling, en vooral door ervaringen tijdens het opbouwen, begon het te landen.
Herstel vraagt om klein, concreet en consistent
Wat Annemarijn sterk naar voren brengt: herstel werd niet één doorbraak, maar een reeks kleine stappen. Met gedoseerd opbouwen, leren bijsturen, en vooral: niet vooruit leven, maar in behapbare stappen werken.
Wat zij als eerste veranderde
1) Elke dag naar buiten—hoe klein ook
Zelfs als ze moe was of pijn had: drie keer per dag even naar buiten. Desnoods 10 minuten op het asfalt, niet het bos in.
“Ga wel lopen. Begin maar laag. Want ervoor weglopen geeft meer angst.”
2) Rust structureel prioriteit geven
Niet “rusten als het echt niet meer gaat”, maar herstel als hoofdtaak. Avonden leeg houden, slaap heilig maken, en leren accepteren dat een slechte dag ook voorbijgaat.
3) Belastbaarheid begrijpen (belasting vs. belastbaarheid)
Ze werkte met een methode waarbij je meerdere rustmomenten per dag inbouwt om de dag überhaupt door te komen—en van daaruit langzaam je belastbaarheid verhoogt over weken en maanden.
4) Minder frequent eten gaf onverwacht veel rust
Annemarijn merkte dat verteren veel energie kostte. Minder frequent eten (en bewuster omgaan met voeding) gaf haar lijf meer rust.
“Ik voelde letterlijk dat een maaltijd energie kostte. Als ik dat niet deed, werd mijn hele gestel rustiger.”
5) Ademhaling en koudetraining (Wim Hof)
Ze gebruikte het consequent en merkte na een paar dagen verschil, niet na één keer. Vooral de ademhaling gaf haar gevoel dat haar lichaam er “goed op ging”.
De mentale sleutel: vooruitgang zichtbaar maken
Een van de meest praktische tips uit het gesprek: schrijf op wat je doet. Niet obsessief, maar kort en concreet. Een paar regels per dag.
Waarom? Omdat herstel langzaam is, en je brein anders alleen de terugvallen onthoudt.
“Ik bladerde terug na weken/maanden en zag: wow, ik kan nu meer dan toen. Dat heb je mentaal nodig om vol te houden.”
Dat sluit aan bij een belangrijk mechanisme: je brein zoekt succeservaringen. Kleine bewijsjes dat het wél kan, geven veiligheid—en veiligheid helpt je zenuwstelsel loslaten.
Wat ze achteraf anders zou doen
Annemarijn kijkt terug met mildheid, maar ook met helderheid:
“Niet luisteren naar mijn lichaam. Te laat opmerken. Altijd maar doorgaan.”
En ze benoemt iets wat veel mensen herkennen: goedbedoelde adviezen van buitenaf kunnen juist frustreren als iemand jouw situatie niet begrijpt. Haar les: focus op je eigen herstelpad, blijf bij wat klopt voor jou.
Waar staat ze nu?
Een jaar later is er enorm veel veranderd. De vermoeidheid is sterk verbeterd, knieklachten zijn grotendeels onder controle, en ze is weer actief.
“Sinds vorige week werk ik weer volledig uren. Het is nog niet zoals het was, maar ik ben een heel eind. De finish line is in zicht.”
Ze sport weer, loopt weer hard, en let vooral nog op piekbelasting. De grote winst zit niet alleen in fysieke progressie, maar ook in innerlijke rust en een nieuwe blik op gezondheid.
De boodschap die ze wil meegeven
Als afsluiting geeft Annemarijn een krachtige boodschap mee aan iedereen met chronische klachten:
“Heb vertrouwen in je lichaam. Het heeft een zelfhelend vermogen dat terug wil naar de gezonde basis. Geef het de ruimte—en wees bereid om er actief mee aan de slag te gaan. Passief gaat dit niet lukken.”
Wil je ontdekken hoe Annemarijn dit heeft gedaan?
Wil je begrijpen welke stappen Annemarijn heeft gezet en hoe jij dit kunt vertalen naar jouw eigen herstelproces? Neem dan een kijkje in de Pijn Reset Community en bekijk mijn webinar/masterclass. Daar leg ik stap voor stap uit hoe deze aanpak werkt en hoe je er zelf mee aan de slag kunt.
