Chronische pijn kan je leven langzaam kleiner maken. Wat begint met wat klachten in je knieën of voeten, kan uitgroeien tot onzekerheid, angst en het gevoel dat je lichaam je in de steek laat. Voor Rina was dat herkenbaar. Lange tijd liep ze rond met pijnklachten waarvoor geen duidelijke medische oorzaak werd gevonden. Toch was de pijn er wél. Echt en beperkend.
In dit verhaal deelt Rina hoe ze stap voor stap leerde om haar klachten anders te begrijpen, haar lichaam meer veiligheid te geven en opnieuw vertrouwen op te bouwen.
“Mijn knieën voelden alsof ze 80 jaar oud waren”
Voordat Rina startte met het programma, had ze vooral last van haar knieën en voeten. Vooral bukken en weer rechtkomen deed pijn. Ook haar voeten speelden op: de pijn zat zowel op de wreef als onder de voetzool. Soms was het zo heftig dat ze nauwelijks kon steunen en een kruk nodig had om zich te verplaatsen.
Die klachten waren niet nieuw. De pijn in haar voet speelde al anderhalf jaar. Hoewel de hevigste pijn maar af en toe optrad, had het wel veel angst veroorzaakt. Want wat als dit haar nieuwe werkelijkheid zou worden? Wat als wandelen straks niet meer zou lukken?
En dat is precies wat chronische pijn vaak doet: niet alleen lichamelijke klachten geven, maar ook mentaal een enorme impact hebben. De angst voor verergering, de onzekerheid en het gevoel de controle kwijt te zijn, maken het probleem vaak nog groter.
Van onderzoek naar onderzoek, maar zonder antwoorden
Rina had al langer ervaring met lichamelijke klachten. In het verleden ging ze regelmatig naar een osteopaat voor lage rugklachten. Als verpleegkundige dacht ze lang dat die pijn gewoon hoorde bij het werk. Zwaar werk, veel staan, veel zorgen voor anderen — het leek logisch.
Daarnaast kreeg ze ook op andere plekken in haar lichaam klachten: ellebogen, vingers en gewrichten die op verschillende momenten opspeelden. In België noemen ze dat soms “vliegend flessijn”: pijn die van plek naar plek lijkt te trekken.
Er werd medisch onderzoek gedaan, ook naar reumatische aandoeningen. Er waren lichte ontstekingswaarden, maar niet genoeg om een duidelijke diagnose te stellen. En dat maakte het extra frustrerend. Want de pijn was er wel degelijk, maar artsen konden niet vinden waar die precies vandaan kwam.
Dat hoor je vaker bij mensen met aanhoudende pijnklachten: onderzoeken tonen weinig of niets aan, terwijl het dagelijks functioneren wel degelijk beperkt wordt. Voor veel mensen zorgt dat voor verwarring en machteloosheid.
Een andere ingang dan pillen en behandelingen
Via haar zus kwam Rina in aanraking met de Pijn Reset Commuity. Haar zus had online iets gezien en stelde voor om samen mee te doen. Dat sprak Rina meteen aan. Niet omdat ze nog een wondermiddel verwachtte, maar juist omdat het een andere benadering was.
Ze gebruikte al meerdere medicijnen, onder andere bloeddrukverlagers, cholesterolverlagers en maagzuurremmers. Het idee dat er misschien een manier was om haar klachten aan te pakken zonder steeds meer pillen te moeten nemen, gaf hoop.
Wat haar vooral aansprak, was het idee dat je het brein en het zenuwstelsel kunt leren begrijpen — en daarmee invloed kunt hebben op pijn, stress en lichamelijke reacties. Dat voelde voor haar logisch, ook al had ze daar eerder nooit echt bewust bij stilgestaan.
Rust in het systeem
Een van de eerste dingen die Rina merkte, was hoeveel effect ademhalingsoefeningen en ontspanningstechnieken op haar hadden. Ze werd er rustiger van. Niet alleen op momenten van pijn, maar ook in situaties van stress.
Juist die rust bleek een belangrijke sleutel. Want wanneer het zenuwstelsel voortdurend “aan” staat, blijft het lichaam alert. Dan kunnen pijnsignalen sterker worden, herstelprocessen trager verlopen en voelt het lichaam onveiliger. Door regelmatig bewust te ademen, rustmomenten in te bouwen en haar lichaam andere signalen te geven, begon er iets te verschuiven.
Ze merkte dat ze anders reageerde op klachten. Minder paniek, minder strijd, meer kalmte.
Kleine veranderingen, groot effect
Naast ademhaling en ontspanning ging Rina ook aan de slag met andere leefstijlveranderingen. Zo startte ze met intermittent fasting en werd ze bewuster van haar eetpatroon. Dat was voor haar best bijzonder, want als verpleegkundige had ze jarenlang juist geleerd dat ontbijten heilig was.
Toch merkte ze dat deze manier van eten haar goed deed. Ze voelde zich energieker, had minder behoefte aan snoepen en verloor bovendien een paar kilo. Niet omdat afvallen het doel was, maar omdat haar lichaam rustiger leek te worden.
Ook wandelen kreeg weer een plek in haar leven. Niet vanuit moeten, maar vanuit vertrouwen opbouwen. Stap voor stap liet ze haar lichaam ervaren dat bewegen weer veilig kon zijn.
Zelfs met iets als koud afdouchen experimenteerde ze voorzichtig. Niet perfect, niet groots, maar als onderdeel van een bredere verandering: het lichaam trainen in veerkracht.
Al binnen twee weken verbetering
Wat Rina zelf het meest verbaasde, was hoe snel ze verschil begon te merken. Binnen twee weken voelde ze al verbetering. Dat vond ze bijna niet te geloven, zeker omdat er in het programma ook wordt benadrukt dat duurzaam herstel tijd kost en vaak een proces van maanden of langer is.
Toch was die vroege vooruitgang heel waardevol. Niet omdat alles ineens weg was, maar omdat het haar brein iets belangrijks liet zien: het kán dus veranderen.
Soms kwamen klachten nog terug. Maar nu wist ze beter wat ze kon doen. Ze ging weer terug naar de basis: ademhaling, rust, bewust voelen, wandelen, haar aandacht verleggen, het gesprek met zichzelf aangaan. En dan merkte ze vaak dat de pijn ook weer afnam.
Daarmee veranderde niet alleen haar lichaam, maar ook haar mindset.
Van angst naar regie
Waar Rina vroeger bij klachten sneller in angst schoot, voelt ze nu veel meer regie. Ze ziet pijn niet meer direct als teken dat er iets kapot is. In plaats daarvan begrijpt ze steeds beter dat pijn ook een signaal kan zijn van een overbelast of overbeschermend zenuwstelsel.
Dat inzicht maakt een wereld van verschil.
In plaats van direct te denken: wat is er mis met mij?, kan ze nu denken: wat probeert mijn systeem mij duidelijk te maken? Die verschuiving geeft rust. En juist die rust helpt weer bij herstel.
Dat betekent niet dat alles altijd makkelijk is. Rina geeft ook aan dat sommige diepere lagen — ervaringen uit het verleden, stressvolle periodes, emotionele belasting — nog steeds lastig kunnen zijn. Maar ze heeft geleerd dat herstel niet altijd betekent dat je alles volledig moet uitpluizen. Soms begint het al met begrijpen, vertragen en opnieuw veiligheid ervaren in je eigen lichaam.
Hoop voor anderen
Wat Rina’s verhaal zo krachtig maakt, is dat het laat zien dat herstel niet altijd begint met een nieuwe diagnose of een nieuwe behandeling. Soms begint het met een ander perspectief. Met leren begrijpen hoe pijn werkt. Met ontdekken dat je lichaam niet tegen je werkt, maar juist probeert te beschermen.
En misschien nog wel belangrijker: dat verandering mogelijk is, ook als je al lang klachten hebt.
Rina’s boodschap is helder: blijf kijken naar wat er wél mogelijk is. Vergelijk jouw proces niet met dat van anderen. De één herstelt sneller dan de ander. Maar iedere stap richting meer rust, meer vertrouwen en meer regie telt.
Want op het moment dat je lichaam weer veiligheid gaat voelen, kan er meer veranderen dan je misschien dacht.
