Er zijn herstelverhalen die niet beginnen met één klacht, één diagnose of één duidelijke oorzaak. Soms begint pijn veel eerder. In patronen. In jarenlang doorgaan. In zorgen voor anderen. In emoties die nooit ruimte kregen. In een lichaam dat steeds harder ging roepen, terwijl de buitenwereld bleef zeggen: “Er is lichamelijk niks met je aan de hand.”
Het verhaal van Margo is zo’n verhaal.
Margo is bijna 62 jaar, moeder van twee kinderen en heeft een lange weg achter de rug. Haar jongste zoon heeft een verstandelijke beperking. Rond zijn geboorte en diagnose begon voor haar een periode waarin zorgen, stimuleren, regelen en doorgaan centraal stonden. Zoals zoveel moeders cijferde ze zichzelf weg. Niet omdat ze dat bewust koos, maar omdat het leven het van haar leek te vragen.
“Niet zeuren, doorgaan” zat diep in haar systeem. Dus ging ze door. Ook toen ze eigenlijk niet meer kon.
Jarenlang overleven op wilskracht
Al 35 jaar lang speelde overbelasting een rol in haar leven. Eerst werd ze chronisch moe. Later kreeg ze fibromyalgie. Ze modderde door, deed wat ze kon en probeerde overeind te blijven.
In 2010 kreeg Margo ook nog non-Hodgkin lymfeklierkanker. Na een behandelingstraject van drie jaar leverde ze opnieuw veel in. Haar gezondheid ging verder achteruit. Haar conditie werd minder, haar mogelijkheden werden kleiner en uiteindelijk belandde ze achter de rollator.
Een medisch probleem, waaronder een tekort aan cortisol, zorgde ervoor dat ze nauwelijks nog kon lopen. Honderd meter was soms al het maximale. Ze probeerde van alles: sport, revalidatietrajecten, fysiotherapie en begeleiding. Maar telkens gebeurde hetzelfde: in plaats van vooruitgang, ging ze achteruit.
Dat doet iets met je vertrouwen. Niet alleen in je lichaam, maar ook in jezelf.
Toen Margo bij de huisarts kwam, kreeg ze te horen dat er lichamelijk weinig aan de hand was. Behalve zaken als diabetes en hoge bloeddruk was er geen duidelijke verklaring voor haar klachten. Fibromyalgie gaf haar ook geen concreet houvast. En de boodschap “het zit tussen je oren” voelde voor haar als een dooddoener.
Want wat moet je daarmee?
Ze wist: ik ben niet gek. Maar mijn lichaam doet wel pijn. Ik ben uitgeput. Ik kan bijna niets meer. En ik weet niet hoe ik hieruit kom.
Machteloos, moedeloos en futloos
Toen Margo de Pijn Reset Community tegenkwam, zat ze op een diep punt. Ze omschrijft zichzelf in die periode als machteloos, moedeloos, lusteloos en futloos.
Ze kon maximaal 500 meter lopen. Na tien minuten tot een kwartier iets doen, moest ze vaak alweer een half uur herstellen. Haar dagen bestonden uit kleine stukjes activiteit en veel rust. Niet omdat ze dat wilde, maar omdat haar lichaam niet anders leek te kunnen.
Daarnaast herkende ze steeds meer oude patronen in zichzelf. Ze was een pleaser. Ze had nauwelijks grenzen. Ze voelde alles aan, stond altijd “aan” en reageerde op alles om haar heen. Emoties zaten diep weggestopt. Boosheid kende ze bijna niet. Niet omdat die er niet was, maar omdat ze nooit had geleerd wat ze ermee moest.
Boos worden? Dat hielp toch niet?
Maar precies daar begon een belangrijke bewustwording. Want als je jarenlang alles inslikt, altijd doorgaat en jezelf wegcijfert, blijft je lichaam niet eindeloos stil.
De tijdlijn: kwartjes die eindelijk vielen
Tijdens de 31 dagen challenge en later in het traject begon Margo haar levenslijn uit te schrijven. Ze keek terug naar haar jeugd, trauma’s, patronen en gebeurtenissen die haar gevormd hadden.
Daar vielen veel kwartjes.
Ze ontdekte dat haar systeem al veel eerder onder druk stond. Op de lagere school werd ze gepest. Ze merkte toen al dat ze fysiek minder kon dan anderen, terwijl ze juist veel kilometers naar school fietste. Later kreeg ze de ziekte van Pfeiffer en leverde ze opnieuw in.
Langzaam ontstond het besef: dit begon niet pas bij fibromyalgie. Dit begon niet pas bij kanker. Dit begon niet pas bij de rollator.
Haar lichaam stond al jarenlang in een overlevingsstand.
Die bewustwording was confronterend, maar ook bevrijdend. Want waar eerder alles los leek te staan, ontstond nu een totaalplaatje. Haar klachten waren niet zomaar willekeurig. Haar lichaam was niet kapot. Haar systeem was overbelast geraakt.
Voor het eerst handvatten die passen
Wat Margo vooral waardevol vindt aan het traject, is dat ze voor het eerst handvatten krijgt die bij haar passen. Niet één pleister voor één klacht en daarna weer een nieuwe pleister voor iets anders, maar een aanpak die naar het geheel kijkt.
Naar het brein.
Naar het zenuwstelsel.
Naar voeding.
Naar ademhaling.
Naar gedrag.
Naar emoties.
Naar grenzen.
Naar oude patronen.
Ze zegt zelf dat het vroeger voelde alsof ze overal losse pleisters voor kreeg. Nu voelt het alsof er eindelijk “gips” om het geheel zit. Iets stevigs. Iets dat ondersteunt. Iets dat haar helpt om stap voor stap opnieuw op te bouwen.
De begeleiding speelt daarin een grote rol. De weekopeningen, weeksluitingen, WhatsApp-berichten, ademlessen, gesprekken met haar coach en de herkenning van andere deelnemers geven haar steun en vertrouwen.
Voor Margo is het belangrijk dat ze serieus genomen wordt. Niet weggezet worden. Niet horen dat het “tussen de oren” zit zonder uitleg. Maar leren begrijpen hoe pijn, vermoeidheid, stress, ademhaling, voeding en het zenuwstelsel met elkaar verbonden zijn.
Kleine aanwijzingen, grote veranderingen
Wat opvalt in Margo’s proces, is dat ze vaak maar een kleine aanwijzing nodig heeft om iets in beweging te zetten.
Zo zag ze op tegen het stuk voeding. Toch bleek één duidelijke afspraak al veel verschil te maken. Ze ging drie maaltijden per dag eten, zo veel mogelijk onbewerkt, en probeerde minder vaak tussendoor te eten. Intermittent fasting lukt niet altijd, maar ze streeft er wel naar.
Het resultaat verraste haar. Minder suikers en meer structuur gaven haar meer energie en meer rust in haar spijsvertering. Ze had nooit beseft hoeveel energie het haar kostte om de hele dag door te snacken of suikers te nemen.
Ook ademhaling werd een belangrijk thema. Margo merkte dat ze bij kleine taken snel ging hijgen of richting hyperventilatie schoot. Door ademlessen en concrete tips kreeg ze meer inzicht in wat haar lichaam deed en hoe ze dat stap voor stap kon reguleren.
Dat is precies waar herstel vaak begint: niet met grote sprongen, maar met dagelijkse kleine aanpassingen die het lichaam opnieuw veiligheid geven.
Van 500 meter naar 4,5 kilometer wandelen
Misschien wel één van de mooiste momenten in haar verhaal: met Pinksteren liep Margo 4,5 kilometer door een stad.
Dat had ze drie jaar eerder niet voor mogelijk gehouden.
Het gebeurde niet vanuit druk. Niet vanuit een strak plan. Niet vanuit “ik moet bewijzen dat ik dit kan.” Het gebeurde omdat het moment goed voelde. Omdat ze in beweging kwam vanuit vertrouwen en spontaniteit.
En dat is een groot verschil.
Een brein met pijn scant voortdurend: kan ik dit wel? Wat gebeurt er straks? Krijg ik morgen meer klachten? Moet ik dit bekopen? Daardoor blijft het lichaam in een soort vechtmodus. Alles wordt gecontroleerd, geanalyseerd en gewogen.
Herstel betekent voor Margo dan ook niet dat ze ineens een marathon moet kunnen lopen. Herstel betekent dat ze weer spontaner kan leven. Een wandeling kunnen maken zonder dagen vooruit te plannen. Iets doen omdat ze er zin in heeft. Niet steeds hoeven berekenen wat de gevolgen zijn.
Ze wil weer fietsen. Wandelen in de natuur. Creatief bezig zijn. En misschien zelfs terug naar walking basketbal, iets waar ze eerder mee moest stoppen.
Dat zijn geen kleine doelen. Dat zijn tekenen van leven.
Herstel is leren leven vanuit vertrouwen
Margo is nog niet klaar. Ze is nog moe. Ze heeft nog stappen te zetten. Haar ademhaling vraagt aandacht. Haar lichaam moet nog verder leren dat bewegen veilig is. Maar het verschil met een half jaar geleden is enorm.
Ze kan meer. Ze begrijpt zichzelf beter. Ze herkent haar patronen sneller. Ze voelt dagelijks dat de aanpak haar helpt.
Voor haar is herstel geen rechte lijn. Eerst ging het zelfs even achteruit. Toen alles begon te draaien en oude patronen zichtbaar werden, raakte ze de weg kwijt. Drie weken lang dacht ze: dit gaat niet lukken.
En toen kwam er een lift.
Dat is herkenbaar voor veel mensen met chronische pijn of vermoeidheid. Wanneer je eindelijk gaat voelen, begrijpen en veranderen, kan dat eerst onrust geven. Je systeem moet wennen. Oude overlevingsstrategieën laten niet zomaar los.
Maar stap voor stap ontstaat er ruimte.
Zoals binnen de Pijn Reset Methode vaak wordt gezegd: elke dag 1%. Niet alles in één keer. Niet forceren. Niet vechten. Maar consequent bouwen aan veiligheid, energie, vertrouwen en herstel.
Voor wie is dit verhaal herkenbaar?
Het verhaal van Margo is herkenbaar als je al jarenlang klachten hebt waar geen duidelijke medische verklaring voor is. Als je pijn vandaag hier zit en morgen ergens anders. Als je fibromyalgie hebt, chronisch vermoeid bent of steeds minder kunt zonder dat iemand je echt uitlegt waarom.
Het is ook herkenbaar als je jarenlang hebt gezorgd voor anderen en jezelf bent kwijtgeraakt. Als je altijd doorgaat. Als je moeilijk grenzen voelt. Als je emoties onderdrukt. Als je lichaam inmiddels harder praat dan jij ooit hebt gedaan.
Margo’s boodschap is helder: blijf niet eindeloos zoeken naar losse pleisters. Kijk naar het geheel. Kijk naar je zenuwstelsel, je brein, je patronen, je leefstijl, je ademhaling en je emoties.
Niet omdat je klachten “niet echt” zijn. Maar juist omdat ze echt zijn en een serieuze, complete aanpak verdienen.
De Pijn Reset Community
De Pijn Reset Community is er voor mensen die niet langer alleen naar hun klachten willen kijken, maar naar het totaalplaatje achter pijn, vermoeidheid en overbelasting. Binnen de community leer je stap voor stap werken aan de zes domeinen die invloed hebben op herstel: lichaam, brein, ademhaling, voeding, emoties, gedrag en omgeving.
Je krijgt begeleiding, structuur, herkenning en praktische handvatten. Niet om jezelf te forceren, maar om je lichaam opnieuw veiligheid te leren ervaren. Zodat je niet langer leeft vanuit angst, controle en overleven, maar weer vanuit vertrouwen, beweging en mogelijkheden.
Margo laat zien dat herstel niet altijd begint met grote stappen. Soms begint het met één inzicht. Eén duidelijke afspraak. Eén ademhaling. Eén wandeling. Eén keuze om jezelf weer serieus te nemen.
En vanuit daar kan er veel veranderen.
