“Als ik al 5 kilometer per dag zou lopen, dan was ik al blij geweest. Maar uiteindelijk liep ik 245 kilometer.”
Het verhaal van Esther is er één dat laat zien hoe ver iemand kan komen wanneer er weer vertrouwen ontstaat. Niet van de ene op de andere dag. Niet zonder twijfel, pijn, terugval of angst. Maar wel stap voor stap. Van bijna niet meer kunnen lopen, nadenken over een rolstoel en zichzelf volledig kwijt zijn, naar de Camino lopen van Porto naar Santiago de Compostella.
Esther is 53 jaar, getrouwd en moeder van drie dochters. Acht jaar geleden begon haar zware periode. Ze kreeg borstkanker en onderging de behandelingen die daarbij hoorden. Die periode was heftig, maar wat daarna kwam, was misschien nog wel ingewikkelder: ze kwam er niet meer bovenop. Haar lichaam herstelde niet zoals ze hoopte. Ze kreeg steeds meer pijn, raakte uitgeput en verloor langzaam het vertrouwen in zichzelf en haar lichaam.
Uiteindelijk kreeg Esther de diagnose fibromyalgie. Ze had overal pijn. Niet een beetje, niet af en toe, maar voortdurend. Iedere activiteit zorgde voor reactie. Als ze iets deed, kreeg ze pijn. En als ze pijn kreeg, ging ze rusten. Logisch, want haar lichaam leek haar steeds opnieuw te waarschuwen. Maar juist daardoor werd haar wereld steeds kleiner.
Waar ze vroeger actief was en werkte in de muziek, kwam ze steeds meer thuis te zitten. Ze kon weinig meer volhouden. Zelfs een klein stukje lopen werd een enorme opgave. In een slechte periode kon ze misschien nog 100 meter lopen. De straat uit naar een bankje was al te veel. Op vakantie met haar gezin dacht ze zelfs na over het huren van een rolstoel, zodat ze toch nog iets met haar kinderen kon doen. Niet omdat ze dat wilde, maar omdat ze geen andere mogelijkheid meer zag.
Het vertrouwen was compleet weg
Wat chronische pijn zo zwaar maakt, is niet alleen de pijn zelf. Het is ook wat die pijn doet met je hoofd, je emoties en je leven. Esther voelde zich hopeloos. Ze wist niet meer wat ze met zichzelf aan moest. Ze had revalidatietrajecten gevolgd, maar in plaats van vooruitgang leek het alleen maar slechter te gaan.
Op haar vijftigste kwam ze de Pijn Reset Methode tegen. Ze besloot zichzelf dat traject cadeau te doen. In eerste instantie ging het beter, maar later viel ze toch weer terug. Dat herkende ze van zichzelf: ze zette stappen, deed haar best, maar zodra er weer klachten kwamen, zakte ze terug in oude patronen.
Toch bleef er ergens een verlangen om niet op te geven. Ze kwam opnieuw in contact met het programma en vroeg zich af of er nog iets te doen was met “zo’n hopeloos geval” als zij. Het antwoord dat ze kreeg, raakte haar: als anderen dit kunnen, dan kan jij dit ook.
Dat werd een keerpunt.
Iedere dag één boom verder
Voor Esther zat de kracht niet in één grote magische oplossing. Het zat juist in routine. In kleine gewoontes. In iedere dag iets doen wat haar lichaam en zenuwstelsel opnieuw vertrouwen gaf.
Ze begon met wandelen. Niet meteen kilometers, maar kleine stukjes. Iedere dag één boom verder. Daarnaast werkte ze aan ademhaling, koud afdouchen, intermittent fasting, krachtopbouw en het doorbreken van oude patronen. Niet door zichzelf te forceren, maar door heel bewust stap voor stap uit te breiden.
Juist die dagelijkse input hielp haar enorm. Want wanneer je lang klachten hebt, kom je jezelf voortdurend tegen. Je voelt pijn, je twijfelt, je wordt bang, je denkt dat je lichaam kapot is of dat je weer terug bij af bent. Op die momenten heb je herinnering nodig. Houvast. Iemand of iets dat zegt: blijf doorgaan, zak niet terug in je oude patroon, je lichaam kan meer dan je denkt.
Voor Esther was die structuur essentieel. De community, de berichten, de begeleiding en het gevoel dat ze niet alleen stond, hielpen haar om scherp te blijven. Niet omdat het altijd makkelijk ging, maar juist omdat het met ups en downs ging.
Van 2 kilometer naar 10 kilometer
Toen Esther later begeleiding kreeg bij haar heupklachten, kwam er weer een nieuwe stap. Waar ze eerst dacht dat pijn betekende dat ze moest stoppen, leerde ze dat sommige klachten juist baat hebben bij beweging. Ze ging meer wandelen, meer opbouwen en beter begrijpen wat haar lichaam nodig had.
Op dat moment kon ze alweer ongeveer 2 kilometer lopen. Voor iemand die ooit amper 100 meter haalde, was dat al enorm. Maar Esther ging verder. Ze kreeg het idee om een wandeltocht van 10 kilometer te lopen. Dat was spannend. Er was stress, twijfel en angst vooraf. Maar ze deed het.
Die 10 kilometer werd een mijlpaal. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. Ze bewees aan zichzelf dat haar lichaam niet zo kwetsbaar was als ze dacht. Dat ze niet bij elke reactie hoefde te stoppen. Dat ze kon opbouwen.
De Camino: 245 kilometer met bepakking
En toen kwam haar dochter met een vraag.
Jaren eerder hadden Esther en haar dochter het gehad over hun bucketlist. Beiden wilden ooit de Camino lopen. Destijds kon Esther nauwelijks lopen, maar toch zei ze: “Wij gaan de Camino lopen.”
Toen haar dochter later belde en vertelde dat ze een trimester vrij had van school, werd het concreet: zouden ze in mei de Camino gaan lopen?
Esther schrok. Zo snel al? Kon ze dat wel?
Ze overlegde met haar coach. Het antwoord was helder: ja, dat kan jij. Niet zomaar roekeloos, maar met een goed pad ernaartoe. Trainen, opbouwen, voorbereiden en vertrouwen ontwikkelen.
Vanaf september begon Esther met een trainingsschema. Ze wandelde, deed oefeningen en werkte aan kracht. Het ging niet zonder hobbels. Er kwamen dips. Vooral afstanden vanaf 10 kilometer bleven mentaal lastig. Dan merkte ze hoe oude overtuigingen weer terugkwamen. Twijfel. Angst. De neiging om kleiner te denken.
Kort voor vertrek dacht ze zelfs: als ik straks 5 kilometer per dag loop, is dat ook goed. Het traject had haar al zoveel gebracht. Ze voelde zich al een ander mens.
Maar uiteindelijk liep ze de hele Camino.
Veertien dagen lang wandelde ze van Porto naar Santiago de Compostella. Iedere dag tussen de 12 en 24 kilometer. Niet vlak, maar met flinke stukken bergop en bergaf. Met bepakking. In warmere temperaturen. Samen met haar oudste dochter.
In totaal liep Esther 245 kilometer.
Van nadenken over een rolstoel naar 245 kilometer wandelen. Dat is bijna niet te bevatten.
“Ik heb mezelf teruggevonden”
Als Esther terugkijkt, is ze natuurlijk trots op de Camino. Maar waar ze misschien nog trotser op is, is dat ze zichzelf heeft teruggevonden. Ze is niet alleen fysiek sterker geworden, maar ook mentaal veranderd.
Vroeger zag ze overal beren op de weg. Ze vulde situaties van tevoren al negatief in. Wat als het misgaat? Wat als het te veel wordt? Wat als ik pijn krijg? Daardoor vermeed ze steeds meer. Haar wereld werd klein.
Door de Camino en het hele proces ernaartoe merkte ze dat ze opener werd. Ze durft situaties weer aan te gaan. Ze hoeft niet meer alles vooraf te controleren. Ze kan denken: ik zie wel hoe het gaat. En als het te veel is, pas ik aan. Maar ik hoef niet van tevoren al te besluiten dat ik het niet kan.
Dat is misschien wel de grootste verandering: haar vertrouwen is terug.
Ze durft weer onder mensen te komen. Ze ging naar een bijeenkomst met vijftien mensen, iets wat ze een jaar eerder niet had gedurfd. Ze kijkt weer positief vooruit. Ze heeft zelfs een kleine baan na de vakantie: lesgeven op een muziekschool.
Muziek was altijd haar leven. Ze speelde in een symfonieorkest en het deed haar enorm veel verdriet dat dit niet meer lukte. Nu kan ze weer naar repetities, genieten van muziek en anderen helpen in datzelfde vakgebied.
Nieuwe doelen
Esther is nog niet klaar. Ze heeft nieuwe doelen. Ze wil de Nijmeegse Vierdaagse lopen. Ze wil haar instrument weer zonder steun kunnen spelen. En het mooiste is: ze zegt niet meer “ik hoop dat het lukt”, maar: “dat gaat me lukken.”
Dat laat zien hoeveel er veranderd is. Niet alleen in haar lichaam, maar vooral in haar overtuiging. Ze weet nu wat ze kan. En dat mag ze nooit meer vergeten.
De Pijn Reset Community
Het verhaal van Esther laat precies zien waar de Pijn Reset Community voor staat. Chronische pijn, fibromyalgie, vermoeidheid en langdurige klachten gaan vaak niet alleen over spieren, gewrichten of conditie. Ze raken je hele leven: je zenuwstelsel, je gedrag, je emoties, je overtuigingen, je routines en je vertrouwen in je lichaam.
In de Pijn Reset Community werk je stap voor stap aan dat totaalplaatje. Je leert begrijpen waarom je lichaam reageert zoals het reageert. Je bouwt routines op die je zenuwstelsel tot rust brengen. Je leert bewegen zonder angst. Je krijgt dagelijkse input, herkenning, begeleiding en steun van mensen die hetzelfde doel hebben: op een natuurlijke manier uit chronische klachten komen.
Esther laat zien wat er mogelijk is wanneer je blijft volhouden. Niet perfect. Niet zonder terugval. Maar wel met vertrouwen, structuur en de bereidheid om steeds één stap verder te gaan.
Van 100 meter naar 245 kilometer.
Van jezelf kwijt zijn naar jezelf terugvinden.
Van overleven naar weer leven.
