Soms begint herstel niet met een nieuwe behandeling, een scan of een andere therapeut, maar met één belangrijk besef: mijn lichaam probeert mij al veel langer iets te vertellen. Voor Lianne was dat een keerpunt. Jarenlang had ze pijnklachten in haar onderrug, heup en bekkengebied. Later kwam daar een burn-out bij. Lange tijd zag ze die klachten als losse problemen. Tot ze ontdekte dat haar lichaam en geest niet los van elkaar stonden, maar onderdeel waren van hetzelfde overbelaste systeem.
In deze aflevering van De Pijnvrij Podcast deelt Lianne openhartig haar verhaal. Over uitvallen met een burn-out, zoeken naar antwoorden, angst voor pijn, perfectionisme, controle en uiteindelijk het hervinden van vertrouwen in haar lichaam. Haar verhaal laat zien hoe krachtig herstel kan zijn wanneer je niet alleen naar de pijn kijkt, maar naar het hele plaatje.
“Over twee weken ben ik er wel weer”
Twee jaar geleden viel Lianne uit met een burn-out. Ze herinnert zich nog goed het gesprek met haar manager. Hij zei dat het misschien beter was om haar laptop dicht te doen en rust te nemen. Zelf had ze dat signaal nog niet volledig durven of kunnen erkennen.
Op dat moment dacht ze: over twee weken ben ik er wel weer. Maar dat liep anders. Inmiddels is ze twee jaar verder en pas sinds kort volledig beter gemeld. Ze werkt nu 28 uur in plaats van 32 uur en voelt zich weer gelukkig, maar de weg daarnaartoe was intens.
Achteraf ziet ze duidelijk dat een burn-out niet in twee weken ontstaat. Het is geen plotseling incident, maar het gevolg van een systeem dat lange tijd te veel heeft gedragen. Je lichaam blijft vaak jarenlang compenseren, totdat het niet meer kan. En dan zegt het stop.
Pijnklachten die steeds meer het leven gingen beheersen
De burn-out was niet het eerste signaal. Lianne had al tien tot twaalf jaar pijnklachten. Vooral in haar onderrug, heup en bekkengebied liep ze steeds opnieuw vast. Soms waren de klachten iets minder, maar over de hele linie werden ze erger.
Ze was begin dertig toen de pijn begon. Dat maakte het extra verwarrend. Ze was jong, actief en wilde begrijpen wat er mis was. De pijn beïnvloedde haar dagelijks leven. Bij het opstaan, bij bewegen, maar ook ’s nachts. Zelfs omdraaien in bed kon pijnlijk zijn.
Toch belandde ze niet op de bank. Lianne bleef bewegen, bleef actief, bleef doorgaan. Maar onder dat doorgaan zat steeds vaker angst. Angst dat het erger zou worden. Angst dat er iets mis was. Angst dat ze nooit meer pijnvrij zou worden.
Die angst is herkenbaar voor veel mensen met langdurige klachten. Je voelt pijn, zoekt hulp, krijgt geen duidelijke verklaring en gaat steeds meer twijfelen aan je lichaam. Daardoor ontstaat een vicieuze cirkel: pijn geeft angst, angst geeft spanning, spanning versterkt de pijn.
Van therapeut naar therapeut
Lianne probeerde veel. Ze volgde fysiotherapie, bezocht een Cesartherapeut en ging naar een osteopaat. Ook liet ze een foto maken van haar heupgebied in het ziekenhuis. Telkens hoopte ze dat er eindelijk iets gevonden zou worden. Iets concreets. Iets dat de pijn kon verklaren.
Maar steeds kreeg ze ongeveer hetzelfde te horen: er was niets afwijkends te zien, of de therapeut wist niet hoe hij haar verder kon helpen. Dat betekende niet dat de behandelaars slechte bedoelingen hadden. Integendeel. Maar veel behandelingen richten zich vooral op de plek waar de pijn zit. Heb je pijn in je heup, dan wordt er naar de heup gekeken. Heb je pijn in je rug, dan wordt de rug behandeld.
Bij chronische pijn is dat alleen vaak niet genoeg.
Want langdurige pijn zit meestal niet alleen in een spier, gewricht of pees. Het hele zenuwstelsel speelt mee. Als dat systeem jarenlang overbelast is geraakt door stress, angst, trauma, perfectionisme, pleasen, doorgaan en spanning, kan het lichaam pijnsignalen blijven produceren of versterken.
Voor Lianne vielen de puzzelstukjes pas later op hun plek.
De verbinding tussen burn-out en pijn
Na een jaar burn-out wilde Lianne graag weer stappen zetten richting werk. Ze had al veel geleerd over zichzelf, haar persoonskenmerken, haar verleden en haar jeugd. Toch miste er iets. Ze was nog steeds niet pijnvrij. De klachten waren er nog.
Online ging ze opnieuw zoeken. Ze kwam uit bij informatie over het piriformis-syndroom, omdat ze veel pijn had in haar bilstreek. Via die zoektocht kwam ze terecht bij een bredere, meer holistische benadering van pijn. Niet alleen kijken naar de pijnplek, maar naar het hele systeem.
In het begin was ze sceptisch. Begrijpelijk, want ze had al zoveel geprobeerd. Weer een nieuw traject aangaan voelde spannend. Zou dit niet opnieuw teleurstellen? Zou het niet te veel zijn naast haar re-integratie?
Toch besloot ze de stap te zetten.
Achteraf ziet ze duidelijk dat haar burn-out en fysieke pijn niet los van elkaar stonden. Ze had niet alleen mentale klachten en daarnaast lichamelijke pijn. Haar hele systeem was overbelast. Haar lichaam was als het ware opgebrand, zowel fysiek als mentaal.
Het keerpunt: luisteren naar het lichaam
Een van de grootste eyeopeners voor Lianne was het besef dat ze haar klachten altijd los van elkaar had gezien. Rugpijn, heuppijn, burn-out, haaruitval, uitvalklachten: het leken allemaal aparte problemen. Maar langzaam begon ze te begrijpen dat haar lichaam al jarenlang signalen gaf.
Ze ontdekte dat ze de verbinding tussen lichaam en geest kwijt was geraakt. Haar lichaam probeerde iets duidelijk te maken, maar ze had er niet naar geluisterd. Niet omdat ze dat niet wilde, maar omdat ze niet wist hoe.
Toen ze zich ging verdiepen in het zenuwstelsel, vielen er steeds meer puzzelstukjes op hun plek. Ze begreep beter waarom stress, angst, controle en perfectionisme zoveel invloed hadden op haar klachten. Ze leerde herkennen wanneer haar systeem aanschoot. Bijvoorbeeld wanneer ze weer wilde pleasen, alles perfect wilde doen of te veel controle probeerde te houden.
Dat bewustzijn veranderde veel.
Niet alles was ineens opgelost. Herstel is geen quick fix. Maar begrijpen wat er gebeurt in je lichaam geeft rust. En rust is precies wat een overbelast zenuwstelsel nodig heeft.
Minder angst, meer vertrouwen
Een belangrijke verbetering voor Lianne was dat ze minder bang werd voor haar klachten. De gedachte veranderde van er is iets mis naar ik voel iets, maar mijn lichaam is niet kapot. Dat lijkt misschien klein, maar bij chronische pijn is dat een enorme verschuiving.
Ze is eerlijk: ze is nog niet volledig klachtenvrij. Maar ze ziet wel duidelijke vooruitgang. De enorme pieken en dalen zijn minder geworden. Haar heupgebied zit niet meer continu vast. Waar ze eerder moeilijk kon opstaan na zitten of liggen, gaat dat nu veel beter. Ook slaapt ze rustiger en wordt ze ’s nachts niet steeds wakker van pijn bij het omdraaien.
Dat zijn grote stappen.
Niet omdat de pijn in één keer verdwenen is, maar omdat haar lichaam laat zien dat herstel mogelijk is. Als het systeem al deels kan ontspannen, kan het verder herstellen. De angst mag dan steeds meer naar de achtergrond verdwijnen.
Minder moeten, meer voelen
Lianne bewoog altijd veel. Wandelen en zwemmen deed ze al lange tijd. Toch ontdekte ze tijdens het programma dat zelfs bewegen soms vanuit controle kwam. Ze had bijvoorbeeld bedacht dat ze 10.000 stappen per dag moest halen. Niet omdat haar lichaam daar altijd behoefte aan had, maar omdat haar hoofd vond dat het moest.
Dat patroon herkende ze op meer gebieden. Perfectionisme. Controle. Doorgaan. Dingen 100% willen doen. Zelfs gezonde gewoontes kunnen stressvol worden als ze veranderen in verplichtingen.
Daarom werd het belangrijk om vriendelijker te worden voor haar lichaam. Niet altijd streven. Niet altijd méér. Soms is 80% goed genoeg. Soms is rust beter dan doorzetten. Soms is voelen belangrijker dan presteren.
Ook yoga hielp haar om vertrouwen op te bouwen. In het begin vond ze dat spannend. Krachttraining en nieuwe vormen van beweging riepen angst op. Maar met goede begeleiding ontdekte ze dat haar lichaam meer kon dan ze dacht. Ze leerde dat bewegen veilig mocht voelen.
Je bent niet alleen
Aan het einde van het gesprek deelt Lianne een belangrijke boodschap voor anderen: je bent niet alleen. Ze had zich lange tijd alleen gevoeld in wat ze ervaarde. Niet omdat er niemand om haar heen was, maar omdat niemand echt leek te begrijpen wat ze voelde.
Dat is een eenzaam stuk van chronische pijn en burn-out. Je kunt er gezond uitzien, terwijl je lichaam vanbinnen alarm slaat. Je krijgt te horen dat er niets mis is, terwijl jij voelt dat er van alles misgaat. Dat kan verwarrend en frustrerend zijn.
Haar advies is daarom helder: kijk naar het brede plaatje. Niet alleen naar de pijnplek. Niet alleen naar de klacht van vandaag. Maar naar je slaap, ademhaling, stress, gedachten, emoties, patronen, voeding, beweging, grenzen en je zenuwstelsel.
Daar ligt vaak de sleutel.
De Pijn Reset Community: herstel vanuit het totaalplaatje
Het verhaal van Lianne laat prachtig zien waar de Pijn Reset Community voor staat. Chronische pijn en langdurige klachten vragen om een bredere aanpak. Niet omdat de pijn “tussen je oren” zit, maar omdat je zenuwstelsel, lichaam en brein voortdurend met elkaar samenwerken.
Binnen de Pijn Reset Community leer je begrijpen waarom je lichaam klachten blijft geven. Je ontdekt hoe stress, angst, overbelasting, perfectionisme, slaap, ademhaling, voeding, beweging en emoties invloed hebben op pijn. Je krijgt praktische tools om je zenuwstelsel tot rust te brengen en stap voor stap weer vertrouwen op te bouwen.
Je hoeft het niet alleen te doen. Juist de combinatie van kennis, begeleiding, herkenning en community maakt het verschil. Want wanneer je begrijpt wat er gebeurt in je lichaam, hoef je er minder bang voor te zijn. En wanneer de angst zakt, ontstaat er ruimte voor herstel.
Herstel hoeft niet perfect.
Het hoeft niet in één keer.
Het mag met kleine stappen.
Zoals Lianne zo mooi laat zien: 1% verbetering per dag kan genoeg zijn. Want elke stap richting rust, vertrouwen en verbinding met je lichaam is een stap richting vrijheid.
