“Ik sta nu op een punt waarop ik mezelf veel beter begrijp. Ik heb de touwtjes weer in handen én ik weet aan welke touwtjes ik kan trekken.”
Een jaar geleden begon Sharon aan het begeleide traject van de Pijn Reset Community. Ze wist al veel over persoonlijke ontwikkeling en begreep vaak rationeel wat ze anders zou kunnen doen. Toch bleef ze zichzelf voorbijlopen. Ze negeerde de signalen van haar lichaam, ging over haar grenzen en schoot regelmatig in een alles-of-nietspatroon.
Gedurende het traject kreeg Sharon bovendien te maken met ingrijpende gebeurtenissen. Haar vader overleed, ze verloor een goede vriend en haar relatie kwam ten einde. Tegelijkertijd zat ze midden in de overgang en ervoer ze lichamelijke signalen, waaronder opvliegers en pijnklachten.
Ondanks alles wat er gebeurde, leerde ze steeds beter naar haar lichaam te luisteren. Niet door ieder signaal als een probleem te zien, maar door te onderzoeken wat haar lichaam haar probeerde te vertellen.
Een sterk lichaam dat eerlijke signalen geeft
Sharon is 47 jaar en moeder van twee jongens van 14 en 16. Ze is gescheiden, maar heeft een goede omgang met de vader van haar kinderen en zijn nieuwe partner. In de periode daarna had ze een intensieve relatie waarin zij en haar partner regelmatig tegen elkaars patronen aanliepen.
Een jaar geleden had Sharon het online programma van de Pijn Reset Community al voor een groot deel doorlopen. De informatie hielp haar, maar ze merkte dat ze gemakkelijk om de moeilijkste onderwerpen heen kon bewegen.
Ze wist vaak precies wat ze moest doen en kon goed uitleggen wat er speelde. Maar daadwerkelijk stilstaan bij de pijn, emoties en patronen die daaronder lagen, was lastiger. Daarom koos ze voor een traject met persoonlijke begeleiding.
“Ik ben iemand die er veel aan heeft wanneer mensen direct tegen mij zijn. Online kon ik de blubber nog ontwijken. Tijdens de begeleiding werd ik er soms liefdevol met mijn neus op gedrukt.”
Dat bleek precies te zijn wat ze nodig had.
Opvliegers als signaal van spanning en grenzen
Tijdens de overgang kreeg Sharon regelmatig last van opvliegers. Natuurlijk kunnen hormonen en bijvoorbeeld warm of pittig eten hierin een rol spelen. Toch merkte ze dat haar opvliegers vaak sterker werden op momenten waarop ze een intern conflict ervoer of over haar eigen grens heen ging.
Door de lessen over het zenuwstelsel begon ze deze lichamelijke reacties anders te bekijken. Een opvlieger was niet alleen iets vervelends dat zo snel mogelijk moest verdwijnen. Het kon ook een uitnodiging zijn om even stil te staan.
Wat gebeurt er op dit moment? Doe ik iets wat eigenlijk niet goed voelt? Neem ik voldoende rust? Spreek ik mijn behoeften uit? Of probeer ik opnieuw sterk te zijn en overal doorheen te gaan?
De grote verandering zat niet alleen in wat Sharon voelde, maar vooral in het moment waarop ze het opmerkte en serieus nam.
Voorheen waren er vaak twee mogelijkheden: ze ramde door de klachten heen of liet zich er volledig door tegenhouden. Inmiddels weet ze dat er veel ruimte tussen die twee uitersten bestaat. Ze kan een signaal liefdevol benaderen, haar tempo aanpassen en vervolgens stap voor stap verdergaan.
Ook begrijpt ze dat pijn niet automatisch betekent dat haar lichaam beschadigd of kapot is. Dat inzicht heeft haar meer vertrouwen gegeven.
Genadeloos liefdevol naar jezelf kijken
Een belangrijk kantelpunt ontstond toen mensen uit Sharons directe omgeving werden betrokken bij het traject. Haar broer en toenmalige partner schreven op hoe zij haar zagen, wat zij bij haar opmerkten en tegen welke patronen ze aanliepen.
Dat vond Sharon spannend. Ze stelde zich kwetsbaar op en kreeg inzichten die niet altijd gemakkelijk waren om te ontvangen. Tegelijkertijd voelde ze hoe waardevol die eerlijkheid was.
Ze noemt deze benadering “genadeloos liefdevol”: eerlijk genoeg om niet om het probleem heen te draaien, maar altijd vanuit de intentie om haar verder te helpen.
Sharon kon vroeger heel open en feitelijk vertellen over alles wat ze had meegemaakt. Zodra iemand emotioneel te dichtbij kwam, sloot ze zich echter af. De harde buitenkant leek krachtig, maar bood vooral schijnveiligheid.
Tijdens het traject ontdekte ze dat haar zachtere kant geen teken van zwakte is. Juist doordat emoties er mogen zijn en feedback binnen mag komen, voelt ze zich nu steviger.
Eerst begrijpen, daarna patronen doorbreken
Het herstelproces van Sharon bestond uit verschillende fasen. Eerst had ze behoefte aan duidelijke uitleg over haar lichaam. Ze wilde begrijpen hoe spieren, zuurstof, het zenuwstelsel en aangeleerde pijnpaden kunnen bijdragen aan aanhoudende klachten.
Die praktische en wetenschappelijke uitleg gaf haar houvast. Ze leerde dat chronische pijn niet uitsluitend vanuit één plek of lichamelijke structuur hoeft te worden bekeken. Ook stress, gedachten, gedrag, emoties en oude beschermingspatronen kunnen invloed hebben op hoe veilig of bedreigd het lichaam zich voelt.
Vervolgens ging ze dieper in op haar levensverhaal. Welke gebeurtenissen hadden haar gevormd? Welke overlevingsstrategieën hadden haar vroeger geholpen? En welke daarvan zorgden er nu juist voor dat ze zichzelf bleef uitputten?
De volgende stap draait voor Sharon om verzachting. Na het begrijpen en doorbreken wil ze verder leren hoe ze zichzelf kan ondersteunen tijdens een periode van rouw, verandering en verlies.
Herstel verloopt volgens haar daarom niet volgens één standaardroute. In iedere fase kan een andere vorm van begeleiding passend zijn.
Niet langer vechten tegen zichzelf
De belangrijkste verandering is misschien wel dat Sharon niet meer voortdurend met zichzelf in gevecht is.
“Ik ging van keihard werken naar veel liefdevoller leven. Het grappige is dat ik nu niet minder doe. Ik houd juist eerder energie over.”
Een innerlijke strijd kost ontzettend veel kracht. Steeds moeten presteren, jezelf corrigeren, gevoelens onderdrukken en proberen alles alleen op te lossen kan zwaarder voelen dan een marathon.
Nu Sharon zichzelf beter begrijpt, hoeft ze minder energie te besteden aan verzet. Ze kan eerder herkennen wat ze nodig heeft en daar ook naar handelen.
Dat betekent niet dat ze nooit meer pijn, spanning of opvliegers ervaart. Het betekent vooral dat ze weet hoe ze ermee om kan gaan. Klachten zijn geen bewijs meer dat alles misgaat. Soms zijn ze een herinnering om opnieuw goed voor zichzelf te zorgen.
Gezonder leven en gemakkelijker grenzen stellen
Ook haar omgeving ziet duidelijke veranderingen. Sharon maakt meer gezonde keuzes, drinkt bijna geen alcohol meer en is zonder extreme maatregelen zes kilo afgevallen. Ze kan gemakkelijker nee zeggen en kiest bewuster voor zichzelf.
Een andere belangrijke verandering is dat ze eerder om hulp vraagt. Voorheen zorgde ze vooral voor anderen, terwijl ze hoopte dat iemand vanzelf zou merken dat zij ook ondersteuning nodig had.
Nu durft ze simpelweg te zeggen: “Ik heb behoefte om even te praten. Heb je tijd voor mij?”
Dat is eerlijker en duidelijker. Ze hoeft geen omweg meer te nemen om te krijgen wat ze nodig heeft. Hierdoor verlopen relaties gemakkelijker en ervaren anderen haar als rustiger en toegankelijker.
Voor zichzelf kiezen betekent bovendien niet automatisch dat alle belangrijke relaties verdwijnen. Sharon merkt juist dat veel vriendschappen en familiebanden behouden blijven en oprechter worden.
Een relatie beëindigen vanuit zelfzorg
Een van de grootste keuzes die Sharon maakte, was het beëindigen van haar relatie. Ze zag steeds duidelijker hoe de patronen van haar en haar partner elkaar versterkten.
Sharon wilde samen groeien en moeilijke onderwerpen onderzoeken. Haar partner stond daar anders in. Door alles wat ze binnen het programma had geleerd, besefte ze hoeveel het oplevert wanneer je bereid bent eerlijk naar jezelf te kijken.
Daarom koos ze uiteindelijk voor haar eigen ontwikkeling. Niet vanuit boosheid of afwijzing, maar omdat ze voelde dat ze uit de relatie was gegroeid.
Voor de toekomst verlangt ze naar een liefdevolle relatie met minder strijd en meer zachtheid. Tegelijkertijd begrijpt ze nu dat die relatie eerst bij haarzelf begint. Ze wil zichzelf de verbinding, rust en acceptatie geven die ze later ook met een ander hoopt te delen.
Want wanneer je iets zoekt wat je zelf nog niet kunt dragen, wordt het lastig om het vast te houden.
Je hoeft het niet alleen te doen
Sharon was gewend om alles zelfstandig op te lossen. Inmiddels ziet ze dat echte kracht ook betekent dat je samen met anderen mag groeien.
Daarom wil ze na het begeleide jaar niet direct stoppen. Na een periode waarin een directe aanpak haar hielp haar patronen te doorbreken, kiest ze nu bewust voor begeleiding die past bij haar behoefte aan rust, rouwverwerking en zachtheid.
Ze wil niet afhankelijk zijn van begeleiding, maar vindt het prettig als iemand die haar verhaal en beschikbare hulpmiddelen kent een stukje met haar meeloopt. Zo hoeft ze niet steeds opnieuw te beginnen en kan er sneller worden herkend wat zij op een bepaald moment nodig heeft.
Ook leren luisteren naar jouw lichaam?
Het verhaal van Sharon laat zien dat herstel meer is dan alleen proberen klachten te verminderen. Het gaat ook over begrijpen wat er in je lichaam gebeurt, het reguleren van je zenuwstelsel, herkennen van oude patronen en leren handelen vanuit gezonde grenzen.
Binnen de Pijn Reset Community werk je aan het totale plaatje. Je krijgt inzicht in de wisselwerking tussen je lichaam, brein, emoties, gedrag, leefstijl en persoonlijke geschiedenis. Daarbij leer je niet alleen wát je kunt veranderen, maar ook hoe je die veranderingen stap voor stap in je dagelijkse leven toepast.
Je hoeft niet te wachten totdat iemand anders het voor je oplost. Zoals Sharon het zelf zo krachtig samenvat:
“Je bent het waard. Het kan echt. Maar een ander gaat het niet voor je doen. Als je iets wilt veranderen, ga er dan zelf achteraan.”
Wil jij je lichaam beter leren begrijpen en met meer vertrouwen, rust en zachtheid aan je herstel werken? Dan kan de Pijn Reset Community je helpen om die eerste én volgende stappen te zetten.
