“Op de ergste momenten dacht ik: ik wil mijn hoofd eraf leggen, zodat ik dit niet meer hoef te voelen.”
Die zin zegt alles over hoe intens de klachten van Simone waren. Al bijna 30 jaar had ze last van pijn in haar nek, schouders en het gebied daaromheen. Soms was het draaglijk, soms was het heftig, maar eigenlijk was de pijn altijd aanwezig. Ze had al van alles geprobeerd: chiropractor, ziekenhuizen, behandelingen, ademhaling, body-mind programma’s en andere therapieën. Soms hielp het even, maar de klachten kwamen steeds terug.
In deze aflevering van De Pijnvrij Podcast deelt Simone, 61 jaar, haar verhaal. Ze woont in het prachtige Oirschot, werkt drie dagen per week als logopedist in het speciaal onderwijs en is moeder van drie kinderen. Een leven waarin ze altijd is blijven functioneren, maar waarin pijn op de achtergrond steeds aanwezig was. Tot ze via de Pijn Reset Community leerde om op een andere manier naar haar klachten te kijken. Niet alleen naar haar nek en schouders, maar naar haar hele systeem.
Dertig jaar klachten in nek en schouders
De klachten van Simone begonnen lang geleden. Ze vertelt dat ze rustig kan zeggen dat ze al zo’n 30 jaar pijn heeft in haar nek- en schoudergebied. Na een borstamputatie, ongeveer tien jaar geleden vanwege een voorstadium van borstkanker, werden de klachten erger. Lange tijd dacht ze dat haar pijn daar misschien vandaan kwam, al wist ze ergens ook dat de klachten er daarvoor al waren.
De pijn was meestal continu aanwezig. De hevigheid wisselde. Er waren periodes waarin het iets minder op de voorgrond stond, maar er waren ook momenten waarop het voelde als zenuwpijn. Zo heftig dat Simone soms dacht: hoe moet ik hiermee oud worden?
Dat is wat langdurige pijn met je kan doen. Het tast niet alleen je lichaam aan, maar ook je vertrouwen, je stemming en je toekomstbeeld. Je gaat zoeken. Je probeert behandelingen. Je hoopt steeds opnieuw dat dit eindelijk de oplossing is. En wanneer het dan niet blijvend werkt, komt de teleurstelling hard binnen.
Alles geprobeerd, maar het bleef terugkomen
Simone had in haar eigen woorden alles gedaan wat je maar kunt doen in het medische circuit. Van chiropractor tot ziekenhuis en van verschillende behandelingen tot andere vormen van begeleiding. Soms gaf een behandeling tijdelijk verlichting. Soms deed het niets. Toch bleef ze vaak lang in een traject hangen, in de hoop dat er alsnog verbetering zou komen.
Dat is herkenbaar voor veel mensen met chronische pijn. Je wilt zo graag dat iets werkt, dat je blijft proberen. En als de pijn terugkomt, zoek je verder. Niet omdat je niet je best doet, maar juist omdat je zo graag uit die pijn wilt komen.
Ook op het gebied van body-mind had Simone al veel kennis opgedaan. Ze had programma’s gevolgd, informatie gelezen over Dr. Sarno en veel herkend in het idee dat pijn niet altijd alleen fysiek verklaard hoeft te worden. Maar toch bleef er een stemmetje in haar hoofd zeggen: ja, maar er zal toch wel echt iets fysieks zijn?
Die twijfel hield haar systeem alert.
Het verschil: het totaalplaatje
Wat Simone eerder miste, was samenhang. Ze had al veel gehoord over onverwerkte emoties, mindset en gedrag. Ze kon ook goed verklaren waar bepaalde patronen vandaan kwamen. Maar begrijpen waar iets vandaan komt, betekent nog niet automatisch dat je lichaam zich veilig voelt.
Na het lezen van het boek en het ontdekken van de zes domeinen kreeg Simone het gevoel dat er méér speelde dan alleen onverwerkte emoties. Haar ademhaling, slaap, stress, voeding, beweging, immuunsysteem en zenuwstelsel hadden allemaal invloed op haar klachten.
Dat was belangrijk. Want chronische pijn vraagt vaak niet om één losse oplossing, maar om een totaalbenadering. Niet alleen praten over emoties. Niet alleen oefeningen doen. Niet alleen voeding aanpassen. Niet alleen ademhalen. Maar begrijpen hoe al die onderdelen samen je systeem beïnvloeden.
Daarin vond Simone iets wat ze eerder had gemist: overzicht, structuur en een bredere kijk.
De valkuil van perfectionisme
Toen Simone begon met het programma, kwam ze ook zichzelf tegen. Ieder programmaonderdeel had een week, opdrachten en video’s. En al snel kwam daar haar eigen patroon naar boven: ik moet dit deze week doen, anders doe ik het niet goed. Als ik achterloop, haal ik geen resultaat.
Dat perfectionisme zorgde eerst juist voor extra spanning. Ze moest leren dat het programma geen quick fix is. Zeker niet als je al tientallen jaren klachten hebt. Herstel vraagt tijd. Niet omdat je harder moet werken, maar omdat je lichaam eerst weer veiligheid moet gaan ervaren.
Voor Simone was dat een belangrijk proces. Ze mocht het programma op haar eigen tempo doen. Ze hoefde niet alles perfect af te vinken. Ze hoefde niet elke opdracht meteen goed te doen. Juist het loslaten van die druk hielp haar om rustiger te worden.
En toen begon er iets te veranderen.
Van pijn naar inzicht
Tijdens het traject begon Simone steeds beter te herkennen wanneer haar klachten toenamen. Ze kon situaties terughalen waarin ze spanning had ervaren. Ze merkte dat haar pijn niet willekeurig kwam, maar vaak samenhing met stress, gedachten, emoties of belasting.
Ook leerde ze zichzelf geruststellen. Ze gebruikte haar ademhaling, sprak soms tegen haar pijn en probeerde kalm te blijven. Niet vanuit paniek, maar vanuit vertrouwen: dit kan weer zakken.
En dat gebeurde ook.
Er waren momenten waarop ze de dag daarna ineens geen pijn had. Voor iemand die jarenlang pijn heeft gehad, is dat enorm belangrijk. Want als je twee of drie weken geen nekpijn hebt, dan laat je lichaam iets heel krachtigs zien: er is niets kapot. Het systeem kan ontspannen. De pijn kan wegblijven.
Dat inzicht gaf Simone vertrouwen.
Nekpijn die weken weg kan blijven
Waar haar nek- en schouderklachten vroeger vrijwel altijd aanwezig waren, kunnen ze nu wekenlang wegblijven. Dat vindt Simone zelf nog steeds bijzonder. De pijn kan soms nog terugkomen, maar haar reactie erop is veranderd.
Vroeger ging pijn direct samen met wanhoop: wat verschrikkelijk, moet ik hiermee oud worden? Nu weet ze: het kan overgaan.
Dat is misschien wel de grootste verschuiving bij chronische pijn. Niet alleen minder pijn hebben, maar minder bang zijn voor pijn. Want angst houdt het zenuwstelsel actief. En een actief, alert zenuwstelsel kan klachten versterken.
Simone heeft geleerd om haar pijn niet meteen als gevaar te zien. Ze begrijpt beter dat haar nek en schouders haar signaalgebied zijn. Wanneer haar emmer overloopt, reageert haar lichaam daar. Niet omdat er schade is, maar omdat haar systeem spanning uitdrukt via pijn.
Hartkloppingen en angst
Naast nek- en schouderpijn had Simone ook last van hartkloppingen. Dat vond ze lastiger. Nekpijn is vervelend, maar voelt meestal niet direct levensbedreigend. Hartkloppingen raken sneller aan angst, omdat je hart een vitale functie is.
Belangrijk is dat zulke klachten altijd medisch onderzocht moeten worden. Maar als er niets gevaarlijks uitkomt, kan het zenuwstelsel een grote rol spelen. Een overprikkeld brein stuurt niet alleen spieren en pijnsignalen aan, maar beïnvloedt ook organen, ademhaling, darmen en hartslag.
Simone merkte dat haar klachten soms verschoven. Had ze hartkloppingen, dan had ze minder last van haar nek. Had ze nekpijn, dan waren de hartkloppingen minder aanwezig. Dat gaf haar opnieuw inzicht: haar brein was zoekende, haar systeem gaf signalen, maar dat betekende niet automatisch dat er schade was.
Gedachten zijn geen waarheid
Een van de grootste lessen voor Simone was dat gedachten niet altijd waarheid zijn. Ze merkte hoe hardnekkig negatieve gedachten kunnen zijn. Gedachten als: wat als het nooit overgaat? Wat als er toch iets mis is? Wat als ik dit niet kan?
Die gedachten geven spanning. Spanning geeft een gevoel van onveiligheid. En onveiligheid kan pijn en andere klachten versterken.
Simone leerde steeds vaker herkennen: dit is een gedachte, geen feit. Dat gaf ruimte. Ze hoefde niet meer elk alarmsignaal te geloven. Ze kon terug naar haar ademhaling, naar rust, naar vertrouwen.
Haar eigen boodschap aan anderen is prachtig: “Wat je zaait, zul je oogsten. Maar wees zorgvuldig met gedachten zaaien.”
Want gedachten kunnen helend zijn, maar ze kunnen ook herstel vertragen. Zeker wanneer angst, frustratie en controle steeds opnieuw worden gevoed.
Meer kiezen voor zichzelf
Een ander belangrijk onderdeel van Simone’s herstel is dat ze vaker voor zichzelf durft te kiezen. Een afspraak afzeggen als het niet past. Rust nemen zonder schuldgevoel. Niet altijd doorgaan omdat anderen iets verwachten.
Voorheen kon daar angst onder zitten: stel dat ik mensen teleurstel, stel dat ik iemand verlies. Nu merkt ze dat grenzen aangeven juist rust brengt. En die rust heeft direct invloed op haar klachten.
Herstel gaat dus niet alleen over pijnvrij worden. Het gaat over anders leven. Meer ruimte maken. Minder op een strak koord balanceren en meer buffer creëren. Want als je altijd op het randje leeft, hoeft er maar iets kleins te gebeuren en je valt eraf.
Simone leert nu om dat koord breder te maken.
De Pijn Reset Community: herstel vanuit het totaalplaatje
Het verhaal van Simone laat zien hoe belangrijk het is om bij chronische nek- en schouderpijn verder te kijken dan alleen de pijnplek. Natuurlijk voel je de klacht in je nek, schouders of hoofd. Maar bij langdurige pijn speelt vaak het hele systeem mee: je zenuwstelsel, ademhaling, slaap, stress, gedachten, emoties, voeding, beweging en oude patronen.
Binnen de Pijn Reset Community leer je dat totaalplaatje begrijpen. Je krijgt geen quick fix, maar een proces waarin je stap voor stap ontdekt wat jouw lichaam nodig heeft om weer veiligheid te ervaren. Je leert je patronen herkennen, je ademhaling gebruiken, je gedachten onderzoeken en je lichaam opnieuw vertrouwen.
Simone laat zien dat herstel mogelijk is, zelfs na 30 jaar klachten. Niet omdat alles van de ene op de andere dag verdwijnt, maar omdat je lichaam opnieuw kan leren dat het veilig is.
Haar nek- en schouderpijn is nu vaker weg dan aanwezig. En misschien nog belangrijker: de wanhoop is verdwenen. Ze weet dat pijn kan komen, maar ook weer kan gaan.
Dat is vrijheid.
Niet perfect.
Niet altijd zonder klachten.
Maar met vertrouwen, regie en een gereedschapskist waarmee je jezelf kunt helpen.
Want als je lichaam jarenlang signalen heeft gegeven, betekent dat niet dat het kapot is. Het betekent dat het gehoord wil worden.
En wanneer je leert luisteren, kan herstel beginnen.
