Acht jaar lang had Helène last van haar rug. Wat begon tijdens een bokstraining, groeide langzaam uit tot een klacht die steeds meer invloed kreeg op haar dagelijks leven. Ze voelde destijds een knak halverwege haar rug tijdens een buikspieroefening. Vanaf dat moment bleef de pijn aanwezig.
In het begin hoop je nog dat het vanzelf overgaat. Dat het een spier is. Een blokkade. Iets wat met een paar behandelingen opgelost kan worden. Maar bij Helène gebeurde dat niet. De pijn bleef terugkomen. Soms zat het links in haar rug, dan weer rechts. Soms voelde ze het meer in haar bil, heup of been. Uiteindelijk kreeg ze ook uitstraling naar haar been, klachten die doen denken aan ischias, piriformis syndroom of chronische bil-/beenklachten.
Er werden foto’s gemaakt. Daarop was alleen een klein slijtageplekje te zien. Toch bleef de pijn aanwezig.
En zoals zoveel mensen met chronische pijn kreeg ze te horen:
“Daar kun je niets aan doen. Daar moet je mee leren leven.”
Maar ergens voelde Helène dat dit niet het hele verhaal kon zijn.
Als pijn steeds verspringt
Helène probeerde in de jaren daarna van alles. Ze ging naar de chiropractor, zelfs twee jaar lang. Ze volgde fysiotherapie. Ze bezocht verschillende behandelaren. Soms hielp iets tijdelijk, maar de klachten kwamen steeds terug.
Wat haar situatie zo ingewikkeld maakte, was dat de pijn steeds versprong. De ene keer kwam ze met rugpijn links. De andere keer zat de pijn rechts. Soms zat er spanning op een andere plek. Sommige behandelaren keken haar daardoor vreemd aan. Alsof het niet logisch was. Alsof haar verhaal niet klopte.
Maar voor Helène was de pijn heel echt.
Ze voelde de spanning. Ze voelde de beperking. Ze voelde de angst. En ze voelde vooral dat haar wereld steeds kleiner werd.
Ze stopte met bokstraining. Zwemmen op haar buik lukte niet meer. Yoga werd steeds moeilijker. Sporten werd iets waar ze voorzichtig mee moest zijn. Niet omdat ze niet wilde bewegen, maar omdat haar lichaam haar telkens waarschuwde.
Of eigenlijk: haar zenuwstelsel.
Want na acht jaar pijn ga je vanzelf geloven dat je lichaam kwetsbaar is. Je gaat opletten. Controleren. Vermijden. Je denkt bij iedere beweging:
“Gaat dit wel goed?”
“Maak ik iets kapot?”
“Komt die pijn weer terug?”
En precies daar begint chronische pijn vaak steeds meer grip te krijgen.
De angst voor pijn
Helène vertelde in de podcast dat wandelen altijd goed is blijven gaan. Iedere dag liep ze met haar hond, vaak minimaal twee uur per dag. Maar andere vormen van bewegen voelde ze steeds minder veilig.
Ze was bang om te sporten. Bang om haar rug te belasten. Bang voor de pijn die daarna kon komen.
Toen ze via Instagram de Pijn Reset Community tegenkwam, viel haar vooral één ding op: er werd gesproken over rugpijn en over klachten die steeds kunnen verspringen.
Dat raakte haar.
Want dat was precies wat zij al jaren meemaakte.
Ze had eerder al gehoord over TMS, het gedachtegoed van Dr. Sarno, en het idee dat chronische pijn niet altijd betekent dat er iets kapot is in het lichaam. Haar laatste fysiotherapeut kende dit verhaal ook. Hij had haar geholpen met de ergste pijnklachten, maar zei eigenlijk ook: dit stuk moet je zelf verder oppakken.
Toen Helène het Pijn Reset Plan zag, dacht ze:
“Dit is het. Hier moet ik aan meedoen.”
Het inzicht: mijn lichaam is niet kapot
Een van de belangrijkste inzichten voor Helène was dat haar lichaam niet kapot was.
Dat klinkt misschien simpel, maar voor iemand die acht jaar rugklachten, ischiasachtige klachten, bilpijn, beenuitstraling en bewegingsangst heeft gehad, is dat een enorme verschuiving.
Want als je gelooft dat er iets beschadigd is, ga je jezelf beschermen. Je gaat minder bewegen. Je wordt voorzichtiger. Je spieren spannen aan. Je zenuwstelsel blijft alert. En juist daardoor kan pijn blijven bestaan.
In het Pijn Reset Plan leerde Helène dat pijn niet altijd een teken is van schade. Pijn kan ook een signaal zijn van een overbeschermend zenuwstelsel. Een systeem dat te lang “aan” heeft gestaan en daardoor te snel alarm slaat.
Dat betekent niet dat de pijn verzonnen is. De pijn is echt.
Maar de oorzaak hoeft niet altijd te liggen in een kapotte rug, een beknelde zenuw of een versleten gewricht.
Voor Helène gaf dit inzicht enorm veel rust.
Als er niets kapot is, hoef je ook niet overal bang voor te zijn. Dan kun je weer gaan opbouwen. Stap voor stap. Niet door te forceren, maar door je lichaam opnieuw veiligheid te laten ervaren.
Schrijven, ademhaling en de levensloop
Tijdens het programma ontdekte Helène dat ze eigenlijk al haar hele leven gespannen was. Ze stond vaak “aan”. Al in haar puberteit hadden mensen tegen haar gezegd dat ze veel zuchtte. Pas later begreep ze dat dit iets zei over haar ademhaling en haar zenuwstelsel.
De ademhalingsoefeningen uit het programma hielpen haar om meer rust te brengen in haar lichaam. Niet als snelle truc om pijn weg te drukken, maar als manier om haar systeem te kalmeren.
Ook het schrijven hielp haar enorm.
Elke dag 10 tot 20 minuten schrijven over wat ze voelde, dacht en ervaarde. Gewoon doorschrijven. Niet mooi maken. Niet analyseren. Maar eerlijk opschrijven wat er vanbinnen speelde.
Daardoor kwam er lading los.
Gevoelens, gedachten en oude patronen die vastzaten, kwamen naar boven. Vooral de levensloopopdracht hielp haar om beter te begrijpen waarom haar lichaam zo lang gespannen was geweest. Ze ging verbanden zien tussen haar klachten, haar patronen, haar emoties en haar manier van doorgaan.
Want Helène is iemand die doorgaat. Ook als iets pijn doet. Ook als haar lichaam eigenlijk aangeeft dat het genoeg is.
Dat patroon had haar ver gebracht in het leven, maar het had haar lichaam ook uitgeput.
Van alles-of-niks naar 1% per dag
Een belangrijk thema in haar herstel was haar alles-of-niks mentaliteit.
Als Helène iets doet, dan doet ze het graag goed. Voluit. Niet half. Dat zag ze ook terug toen ze weer 13 kilometer ging wandelen met een vriendin. Op dat moment ging het, maar daarna moest haar lichaam duidelijk herstellen.
Vroeger zou zo’n terugslag misschien voelen als falen. Als bewijs dat haar lichaam het niet aankon.
Nu keek ze er anders naar.
Ze begreep: mijn lichaam kan dit, maar mijn zenuwstelsel moet wennen. Ik hoef niet meteen 13 kilometer te lopen. Ik mag ook beginnen met 8 kilometer. Of minder. En van daaruit rustig opbouwen.
In de Pijn Reset Community zeggen we vaak:
1% per dag is genoeg.
Niet alles hoeft in één keer. Niet iedere stap hoeft groot te zijn. Juist kleine succeservaringen geven het brein en zenuwstelsel vertrouwen.
Voor Helène werd dit een belangrijk principe. Bewegen mocht weer. Sporten mocht weer. Maar niet vanuit bewijsdrang. Niet vanuit moeten. Wel vanuit vertrouwen, zachtheid en opbouw.
Yin yoga, zwemmen en weer ruimte in haar lichaam
Waar gewone yoga eerder niet meer lukte, vond Helène veel steun in yin yoga. Dit is een rustige vorm van yoga waarbij je langer in houdingen blijft. Het werkt meer op het bindweefsel en helpt om op een zachte manier ruimte te creëren in het lichaam.
Ze merkte dat haar rug hier goed op reageerde. Soms voelde ze precies op de plek van haar oude rugklachten dat er iets gebeurde. Niet als pijn, maar als beweging. Als ruimte. Als doorbloeding.
Ook zwemmen lukte weer.
Op vakantie heeft ze veel gezwommen en dat ging goed. Voor iemand die jarenlang dacht dat bepaalde houdingen gevaarlijk waren voor haar rug, was dat een enorme overwinning.
Het gaf haar vertrouwen terug.
Haar lichaam kon meer dan ze dacht.
Van bank naar kajak
Misschien wel het mooiste aan haar verhaal is dat haar wereld weer groter werd.
Er was een periode waarin Helène na een dag nauwelijks nog iets kon. Toen ze haar vriendin hielp in een dierencrematorium, moest ze regelmatig zware honden tillen en verplaatsen. Dat was lichamelijk zwaar. Als ze thuiskwam, kon ze bijna niets meer met haar rug.
Later kreeg ze zelfs uitstraling naar haar been. Dat maakte haar klachten nog spannender. Rugpijn werd niet alleen rugpijn, maar ook beenpijn, bilklachten en ischiasachtige uitstraling.
Ze voelde dat haar leven steeds kleiner werd.
’s Avonds lag ze vaak languit op de bank. Na een nacht slapen was de pijn soms bijna weg, maar gedurende de dag kwam die weer op. Waar de pijn dan zat, verschilde steeds.
Nu is dat anders.
Ze kan opstaan, aan de gang gaan en haar dag doorkomen. Natuurlijk nog steeds met aandacht voor haar grenzen. Natuurlijk nog steeds met bewustzijn. Maar ze leeft weer meer vanuit mogelijkheden.
Vlak voor de podcast vertelde ze dat er een kajak in de garage lag. Die was net binnengekomen. Iets wat ze al jaren wilde. Ze woont in een waterrijk gebied en had al lang de wens om te gaan kajakken.
Na de podcast zou ze hem voor het eerst gaan uitproberen.
Dat is herstel.
Niet alleen minder pijn hebben, maar weer dingen durven doen waar je naar verlangt.
De kracht van de Pijn Reset Community
Helène gaf aan dat ze de Pijn Reset Community als heel waardevol ervaart. Vooral de regelmatige berichten, inzichten en wake-up calls helpen haar om bij de les te blijven.
Want herstellen van chronische pijn is niet één inzicht en dan ben je klaar. Het is een proces. Je blijft oude patronen tegenkomen. Je blijft momenten hebben waarop je brein terug wil naar angst, controle of vermijden.
Juist dan is het belangrijk om herinnerd te worden aan wat er werkelijk speelt.
Niet: mijn lichaam is kapot.
Maar: mijn zenuwstelsel reageert ergens op.
Niet: ik mag dit nooit meer doen.
Maar: ik mag stap voor stap opnieuw vertrouwen opbouwen.
Niet: ik faal omdat ik pijn heb.
Maar: mijn lichaam vraagt om aandacht, veiligheid en een andere aanpak.
Lichaam en geest werken samen
Aan het einde van de podcast gaf Helène een belangrijke boodschap mee aan andere mensen met chronische pijn:
Zie het niet als falen wanneer je klachten te maken hebben met je brein of zenuwstelsel.
Het betekent niet dat je gek bent. Het betekent niet dat je pijn verzint. Het betekent niet dat er “iets mis” is met jou.
Het betekent dat lichaam en geest samenwerken.
En als je dat durft te onderzoeken, kan er veel veranderen.
Helène merkte al na twee weken verschil. Niet omdat ze geluk had, maar omdat ze openstond voor het proces. Ze ging schrijven. Ze ging voelen. Ze ging haar patronen onderzoeken. Ze ging anders kijken naar pijn. Ze ging stap voor stap weer bewegen.
Dat vraagt eerlijkheid.
Maar het geeft ook vrijheid.
Een tweede jeugd
Helène zegt zelf dat ze een beetje aan haar tweede jeugd begint.
Ze beweegt meer. Ze eet beter. Ze voelt zich rustiger. Ze durft weer te sporten. Ze durft weer te zwemmen. Ze durft weer plannen te maken.
En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap van haar verhaal:
ook na jarenlange rugklachten, ischiasachtige pijn, piriformisachtige klachten, bil-/beenpijn en angst voor bewegen is herstel mogelijk.
Niet altijd door nóg een behandeling te zoeken. Niet altijd door weer een scan te laten maken. Maar door te begrijpen wat er in je zenuwstelsel gebeurt en je lichaam opnieuw veiligheid te geven.
Heb jij al langere tijd rugklachten, ischias, piriformis syndroom, bilpijn, beenklachten of andere chronische pijnklachten waarbij je steeds te horen krijgt dat er weinig te vinden is?
Dan is het misschien tijd om anders naar je klachten te kijken.
In de Pijn Reset Community helpen we je stap voor stap begrijpen waarom je lichaam pijn blijft geven, hoe je je zenuwstelsel tot rust brengt en hoe je weer vertrouwen krijgt in bewegen.
Je lichaam is niet kapot.
Er is vaak veel meer mogelijk dan je nu denkt.
