“Ik was heel erg vermoeid. Ik kon me niet meer concentreren. Ik had eigenlijk constant pijn. Ik sliep heel slecht. Op deze manier vond ik het leven gewoon niet leuk meer.”
Toen Anneke bij ons binnenkwam, droeg ze al een lange geschiedenis met zich mee. Ze was 73 jaar, bijna acht jaar weduwe, had geen kinderen of kleinkinderen en haar wereld was kleiner geworden. Haar lichaam had veel meegemaakt: fibromyalgie, artrose, twee nieuwe heupen, twee nieuwe knieën, obesitas, slaapapneu, pijn, vermoeidheid en concentratieproblemen.
Maar ondanks alles zat er ook iets krachtigs in Anneke. Ze wilde niet opgeven. Ze voelde ergens dat er meer mogelijk moest zijn dan alleen maar overleven, pijn verdragen en doorgaan op wilskracht.
In deze aflevering vertelt Anneke open over haar traject. Over hoe moeilijk het was om hulp te vragen. Over hoe ze leerde begrijpen wat haar lichaam nodig had. En over hoe ze stap voor stap weer meer vertrouwen kreeg in zichzelf.
Want zoals Anneke zelf zegt: “Ik dacht: dit is gewoon een cadeau voor mezelf. En dat mag ik mezelf geven.”
Een leven waarin klachten steeds meer ruimte innamen
Anneke had al lange tijd fibromyalgie. Daarnaast kreeg ze te maken met artrose, waardoor ze uiteindelijk twee nieuwe heupen en twee nieuwe knieën kreeg. Bewegen werd moeilijker, pijn was bijna constant aanwezig en haar energie raakte steeds verder op.
Ze was vermoeid, sliep slecht en kon zich nauwelijks concentreren. Ook haar gewicht speelde een grote rol. Anneke vertelt eerlijk dat ze obesitas ontwikkelde en dat dit haar in alles tegenhield, zeker in combinatie met fibromyalgie.
Chronische klachten raken nooit alleen je lichaam. Ze veranderen ook je dagelijks leven. Je gaat minder doen. Je wordt voorzichtiger. Je wereld wordt kleiner. Je vertrouwen in je lichaam neemt af. En op een gegeven moment leef je niet meer vanuit wat je graag wilt, maar vanuit wat je denkt nog aan te kunnen.
Voor Anneke voelde het leven daardoor niet meer leuk. Niet omdat ze niet wilde leven, maar omdat ze voelde dat ze zichzelf langzaam kwijtraakte.
Hulp vragen was moeilijk
Een belangrijk thema in Anneke’s verhaal is hulp vragen. Dat vond ze lastig. Na het plotselinge overlijden van haar man moest ze ineens alles zelf regelen. Haar man was na drie weken ziekte overleden. Ze hadden samen een bedrijf en dat moest afgerond worden. Dingen waar ze zich eerder niet mee hoefde bezig te houden, kwamen ineens allemaal op haar bord terecht.
Anneke werd, zoals ze zelf zegt, “helemaal in het diepe gegooid”. En wat doe je dan als er geen andere keuze lijkt te zijn? Je zet je tanden op elkaar. Je gaat door. Je regelt wat geregeld moet worden.
Die houding heeft haar veel gebracht. Maar dezelfde houding kan op een gegeven moment ook zwaar worden. Want als je altijd sterk moet zijn, wordt hulp vragen steeds moeilijker.
Toch kwam er een moment waarop Anneke hulp toeliet. Ze zag een webinar over fibromyalgie, volgde die avond de uitleg en besloot daarna te starten met een proefmaand. Al snel merkte ze dat ze dingen begon te begrijpen over zichzelf en haar lichaam. Ze voelde: dit is iets wat ik mezelf mag geven.
De zes domeinen als radertjes in een wiel
Wat Anneke enorm hielp, was het inzicht dat haar klachten niet los van elkaar stonden. Het ging niet alleen om pijn. Niet alleen om gewicht. Niet alleen om slaap. Alles hing met elkaar samen.
Ze leerde kijken naar de zes domeinen: slapen, bewegen, voeding, ademhaling, stress en trauma. Anneke omschrijft deze domeinen als radertjes in een wiel. Als meerdere radertjes vastlopen, draait het hele systeem de verkeerde kant op. Maar als je ze stap voor stap weer in beweging brengt, kan het wiel van een prettiger leven ook weer gaan draaien.
Dat inzicht maakte veel verschil. Eerder had Anneke al meerdere diëten en methodes geprobeerd. Vaak draaide dat vooral om wilskracht. Je volgt een plan, je houdt je eraan, en als het niet lukt voelt het alsof jij faalt.
In dit traject werd dat anders. Anneke begon te begrijpen waarom bepaalde keuzes werkten. Ze leerde dat een mindere dag geen mislukking is. Dat je niet perfect hoeft te zijn. Dat je na een terugval gewoon weer verder mag gaan.
Afvallen, bewegen en weer vertrouwen opbouwen
Anneke noemt zichzelf eerlijk suikerverslaafd. Koeken, snoep en andere zoete dingen waren moeilijk om te laten liggen. Een van haar eerste duidelijke keuzes was daarom: ik koop geen dingen met suiker meer.
Ook begon ze met intermittent fasting, iets waar ze eerst veel weerstand tegen voelde. Ze dacht dat het totaal niet bij haar paste. Toch besloot ze het te proberen. Tot haar verrassing ging het goed.
Die duidelijkheid hielp haar. Niet elke dag opnieuw onderhandelen met zichzelf, maar weten wat werkt. Inmiddels is Anneke ruim twintig kilo afgevallen. Ze ging van ongeveer 123 kilo naar 102,8 kilo. Ze leverde zakken met kleding in, van maat 58 tot maat 48, en draagt nu maat 46.
Maar het grootste verschil zit niet alleen in de kilo’s. Het zit in hoe ze zich voelt. Mensen zeggen dat ze straalt. Ze beweegt anders. Ze krijgt meer energie. Ze voelt dat haar lichaam weer meer kan.
Ook haar beweging veranderde. In december had ze nog een periode waarin ze buiten een rollator nodig had. Inmiddels wandelt ze drie keer per dag met haar hond en loopt ze weer zonder stok over bospaadjes in de buurt. Dat zijn enorme stappen.
Voor iemand met langdurige pijn en vermoeidheid is bewegen niet alleen fysiek. Het gaat ook over vertrouwen. Durven ervaren dat je lichaam je kan dragen. Durven voelen dat niet elke stap gevaar betekent.
Anneke 1.0, 2.0 en 3.0
Een bijzonder onderdeel van haar verhaal is hoe Anneke naar haar leven kijkt. Ze spreekt over verschillende versies van zichzelf.
Anneke 1.0 was haar jeugd en de periode waarin ze haar moeder verloor. Anneke 2.0 was de tijd met haar man Jan, met alle mooie en moeilijke kanten die daarbij hoorden. En nu is ze bezig met Anneke 3.0.
Dat beeld is krachtig. Want herstel betekent niet dat je je verleden wegduwt. Alles wat je hebt meegemaakt hoort bij je. Maar je hoeft er niet in vast te blijven zitten.
Tijdens het traject schreef Anneke haar levensverhaal op. Maar liefst 27 pagina’s. Daarin zat veel waardevolle informatie. Want klachten ontstaan niet zomaar in het niets. Je lichaam draagt je geschiedenis met zich mee.
Door haar verhaal op te schrijven en samen te bekijken, ontstond er meer begrip. Waarom reageer ik zoals ik reageer? Waarom vind ik hulp vragen moeilijk? Waarom ben ik zo streng voor mezelf? En hoe kan ik vanaf hier verder bouwen?
Dat is precies waar herstel vaak begint: eerlijk kijken, begrijpen, accepteren en dan opnieuw kiezen.
Niet meer alles alleen hoeven doen
Voor Anneke was de groep binnen het traject heel belangrijk. Omdat ze geen kinderen of kleinkinderen heeft en op latere leeftijd opnieuw sociale verbindingen moest opbouwen, voelde ze vaak dat ze dingen alleen moest doen.
In het begin vond ze het spannend om te delen. Ze werd emotioneel als ze eerlijk over zichzelf sprak. Maar langzaam groeide er veiligheid. Door de weekopeningen, de weekafsluitingen en het contact met anderen voelde ze zich steeds meer gedragen.
Ze merkte dat iedereen zijn eigen verhaal had. De klachten waren verschillend, maar de basis was vaak hetzelfde: mensen liepen vast en wilden leren hoe ze zichzelf konden helpen.
Voor Anneke betekende dat veel. Ze stond niet meer alleen. En juist daardoor kon ze beter bij zichzelf komen.
De boodschap van Anneke
Aan het einde van het gesprek geeft Anneke een boodschap mee die veel mensen mogen horen: geef jezelf de ruimte om beter te worden. Geef jezelf het cadeau dat je je beter mag gaan voelen. En als je hulp nodig hebt, pak die hulp dan ook.
Herstel betekent niet dat iemand anders het voor je doet. Uiteindelijk moet je zelf de stappen zetten. Maar je hoeft het niet allemaal alleen uit te zoeken.
Anneke laat zien dat verandering ook op je 73e mogelijk is. Dat je na pijn, verlies, vermoeidheid, overgewicht, slecht slapen en een lange geschiedenis opnieuw kunt beginnen. Niet als een totaal ander mens, maar als een nieuwe versie van jezelf.
Anneke 3.0.
De Pijn Reset Community
Herken jij jezelf in Anneke? In de vermoeidheid, de pijn, het slechte slapen, de strengheid naar jezelf of het gevoel dat je wereld steeds kleiner wordt?
Binnen de Pijn Reset Community kijken we niet alleen naar je klacht, maar naar jou als mens. We kijken naar het totaalplaatje: pijn, slaap, voeding, beweging, ademhaling, stress, trauma, gedrag en je zenuwstelsel.
Je bent geen nummer. Je bent geen diagnose. Je bent een mens met een verhaal.
In de community krijg je uitleg, begeleiding, herkenning en steun van anderen die ook bezig zijn met herstel. Niet vanuit een quick fix, maar stap voor stap. Elke dag 1% vooruit.
Je hoeft niet te wachten tot je sterk genoeg bent.
Je mag beginnen waar je nu bent.
Je bent het waard om in jezelf te investeren.
Tot de volgende aflevering.
