Toen Hilde op jonge leeftijd te horen kreeg dat ze waarschijnlijk voor haar 25e in een rolstoel zou zitten, leek haar toekomst al vast te liggen. De pijn in haar rug werd steeds erger, haar lichaam voelde steeds beperkter en de medische vooruitzichten waren allesbehalve hoopgevend. Jaren later kreeg ze opnieuw een zware boodschap: haar onderste wervels waren ernstig aangetast en een operatie leek de enige optie. Een staaf van boven tot onder in haar rug, wervels vastzetten, en zelfs dan konden de artsen niet beloven dat haar pijn zou verdwijnen.
Hilde was toen 68 jaar. En ze dacht: als jullie niets aan de pijn kunnen doen, waarom zou ik me dan laten opereren?
Niet lang daarna kwam ze online de Pijn Reset Methode tegen. Precies op het moment dat ze het het hardst nodig had. Ze volgde het webinar, twijfelde niet lang en besloot: dit is de laatste keer dat ik alles ga inzetten.
Wat daarna gebeurde, veranderde niet alleen haar pijn, maar ook haar leven.
Een leven vol veerkracht
Hilde is 68 jaar, al 45 jaar getrouwd met Guido, moeder van drie zonen en grootmoeder van zes kleinkinderen. Ze woonde samen met haar man 15 jaar in Afrika, in Tunesië en Burundi. Haar kinderen werden daar geboren. In 1994 moest ze vluchten vanwege de genocide en kwam ze terug naar België.
Later werkte ze jarenlang in de buitenschoolse opvang, vooral met kinderen die extra aandacht nodig hadden: kinderen met autisme, hoogbegaafde kinderen en kinderen met andere uitdagingen. Een leven waarin zorgen voor anderen centraal stond.
Maar achter die zorgzaamheid zat ook een vrouw die zelf al heel lang aan het overleven was.
Vanaf haar twaalfde had Hilde zware hyperventilatie. Op haar achttiende kreeg ze ernstige rugpijn. Ze sportte veel, speelde volleybal, maar zakte tijdens een wedstrijd plots door haar rug. Haar studie fysiotherapie, in België kinesitherapie genoemd, moest ze stopzetten. De pijn nam steeds meer ruimte in.
Jarenlang kreeg ze te horen dat er weinig aan te doen was. Tot uiteindelijk zelfs een zware rugoperatie werd voorgesteld, zonder garantie op pijnvermindering.
En toen kwam er iets voorbij wat haar een andere ingang gaf: de gedachte dat pijn niet alleen in het lichaam ontstaat, maar ook in het brein verwerkt en versterkt kan worden.
Voor Hilde was dat een enorme eyeopener.
“Ik had al maanden geen rugpijn meer”
In het begin was het traject intens. Er kwam veel informatie op haar af. Ze zag soms door de bomen het bos niet meer. Daarom koos ze voor extra één-op-één begeleiding. Dat bracht rust in haar hoofd.
En precies die rust bleek belangrijk.
Want waar Hilde jarenlang vooral spanning, angst en pijn had ervaren, begon ze stap voor stap te ontdekken wat haar lichaam nodig had. Niet door zichzelf te forceren. Niet door ineens alles anders te moeten doen. Maar door te leren voelen, begrijpen en kleine keuzes te maken.
Op een dag besefte ze iets wat ze zelf bijna niet had opgemerkt: ze had al ongeveer vijf maanden geen rugpijn meer.
Voor iemand die te horen had gekregen dat de pijn niet meer zou verdwijnen, was dat bijna niet te bevatten.
Natuurlijk was niet alles ineens opgelost. Hilde viel en kreeg last van haar schouder. Daardoor kon ze een periode weinig doen. Maar juist in die periode kwam er een belangrijk inzicht: ze wilde niet opgesloten blijven tussen vier muren. Ze wilde het leven weer in. Ze wilde haar angst aankijken in plaats van vermijden.
Dat werd een nieuw begin.
Uit de zetel, de wereld weer in
Een zin raakte haar diep: “Waarom zou je in je zetel blijven liggen tot je genezen bent?”
Hilde herkende zichzelf daar volledig in. Ze durfde nauwelijks nog te wandelen. Buiten haar veilige omgeving komen was moeilijk. Haar lichaam voelde gespannen, haar ademhaling zat hoog en de angst was snel aanwezig.
Toch begon ze.
Eerst een kleine route. Schoenen aan. Jas aan. Naar buiten. Een stukje wandelen. Even zitten op een bankje bij een speeltuintje. Daarna weer terug.
Voor veel mensen klinkt dat misschien klein. Voor Hilde was het gigantisch.
Langzaam werd die kleine wandeling een anker. Ze ging vaker naar buiten. Ze deed het alleen. Later liep haar man soms mee, maar met een belangrijke nieuwe afspraak: Hilde bepaalde het tempo, de route en wanneer ze stopte.
Dat was nieuw voor haar. Want Hilde had zich haar hele leven vaak aangepast aan anderen. Ze hielp waar ze kon, cijferde zichzelf weg en voelde zich verantwoordelijk voor de mensen om haar heen.
Nu kwam er een nieuw besef: het mag ook eens voor mij zijn.
Veiligheid als basis voor groei
Een belangrijk onderdeel van Hilde’s proces was de veiligheid binnen de community. In het begin vond ze praten moeilijk. Ze zat veel in haar hoofd, voelde zich emotioneel vol en kreeg haar verhaal nauwelijks verteld.
Tijdens een eerste gesprek voelde het zelfs confronterend toen Serge zei: “Zo kan ik je niet helpen.” Niet omdat er geen hoop was, maar omdat Hilde nog niets kon geven. Ze zat zo vast dat haar verhaal er niet uitkwam.
Die boodschap kwam hard binnen. Tegelijk was het een kantelpunt.
Langzaam begon ze te delen. Eerst via WhatsApp, omdat dat veiliger voelde. Later steeds vaker in de groepsmomenten. De weekopeningen en weekafsluitingen werden momenten waar ze naar uitkeek. Ze zag anderen open zijn over hun worstelingen. Ze merkte dat niemand boven de ander stond. Er was geen oordeel, geen schaamte, geen druk om perfect te zijn.
Alleen mensen die naast elkaar stonden.
Die veiligheid maakte dat Hilde zichzelf steeds meer liet zien. Waar ze eerst dacht dat ze niet goed kon uitleggen wat ze voelde, ontdekte ze dat haar verhaal er wél mocht zijn. Ze leerde praten. Ze leerde delen. Ze leerde zichzelf serieus nemen.
En misschien nog wel belangrijker: ze leerde dat hulp aanvaarden geen zwakte is.
De kracht van 1% per dag
Binnen de begeleiding staat één principe centraal: 1% per dag.
Voor Hilde was dat een bevrijding. Niets moest, maar er mocht wel iets ontstaan. Geen druk. Geen eisen. Geen stem die zei dat het sneller, beter of groter moest.
Eerst was 200 meter wandelen al genoeg. Daarna 500 meter. Daarna een klein stukje verder. En op een dag deed ze zomaar een andere route. Ze stak de straat over, liep een straatje uit en besloot links te gaan in plaats van rechtdoor.
Vroeger had alleen al de gedachte daaraan paniek kunnen oproepen. Nu deed ze het gewoon.
Niet omdat ze zichzelf dwong, maar omdat haar vertrouwen gegroeid was.
Dat is precies wat kleine stappen kunnen doen. Elke positieve ervaring wordt bewijs voor je brein: ik kan dit. Ik ben veilig. Mijn lichaam kan meer dan ik dacht.
En dan gebeurt er iets bijzonders. Je merkt dat je 3000 stappen hebt gezet. Dat je heupen meewerken. Dat je rug geen pijn doet. Dat je al thuis bent voordat je doorhad hoe ver je eigenlijk bent gekomen.
Van overleven naar leven
Hilde viel 11 kilo af. Ze ging weer wandelen. Ze kreeg meer rust in haar hoofd. Ze leerde nee zeggen. Ze kwam meer voor zichzelf op. En ze ontdekte opnieuw haar humor.
Dat laatste lijkt misschien klein, maar voor Hilde is het groots. Want humor betekent speelsheid. Lichtheid. Leven. Het betekent dat er weer ruimte komt vanbinnen.
Ze merkt dat ze grapjes maakt met haar man. Dat ze durft te reageren. Dat ze zichzelf minder klein maakt. Dat ze niet meer automatisch verantwoordelijk is voor de boosheid of teleurstelling van een ander.
Als iemand boos is omdat zij nee zegt, kan ze nu denken: jij mag boos zijn, maar ik blijf bij mezelf.
Dat is groei.
Niet alleen fysiek, maar mentaal en emotioneel.
Wat Hilde wil meegeven
Aan mensen die nu midden in pijn, angst of wanhoop zitten, heeft Hilde een duidelijke boodschap:
Geef nooit op.
Wat er ook gebeurt in je leven, hoe slecht het ook gaat, hoe zwaar je gedachten ook zijn: er is altijd een weg. Daar is moed voor nodig. Je moet uit je schulp durven kruipen. Je moet vallen en weer opstaan. Je moet jezelf serieus leren nemen.
Maar je hoeft het niet alleen te doen.
Dat is misschien wel de belangrijkste les die Hilde in de community leerde: je moet de stappen zelf zetten, maar je staat er niet alleen voor.
Er zijn mensen die met je meelopen. Mensen die luisteren. Mensen die begrijpen hoe het is als pijn je leven kleiner maakt. Mensen die je helpen om stap voor stap weer vertrouwen op te bouwen.
Zoals Hilde zelf zei:
“There is only one way, and it’s the way up.”
Wil jij ook ontdekken wat er mogelijk is?
Heb jij chronische pijn, rugpijn, spanning, hyperventilatie, angst of het gevoel dat je leven steeds kleiner wordt? Heb je al vaak gehoord dat je ermee moet leren leven, terwijl je ergens voelt dat er méér mogelijk moet zijn?
Dan is de Pijn Reset Community er voor jou.
In de community leer je hoe pijn werkt, welke rol je brein en zenuwstelsel spelen, en hoe je stap voor stap weer veiligheid, vertrouwen en beweging kunt opbouwen. Je krijgt begeleiding, praktische tools en de steun van mensen die jouw proces begrijpen.
Niet door te forceren. Niet door te vechten tegen je lichaam. Maar door opnieuw samen te werken met jezelf.
Net als Hilde hoef je niet in de zetel te blijven liggen tot je genezen bent. Je mag vandaag beginnen met die ene kleine stap.
Wil je meer weten? Bekijk het Pijn Reset Plan, sluit je aan bij de Pijn Reset Community en volg ons op social media voor inspiratie, uitleg en echte verhalen van mensen die hun leven terugpakken.
En herken jij jezelf in het verhaal van Hilde? Laat dan zeker een reactie achter. Jouw verhaal mag er ook zijn.
Stap voor stap.
1% per dag.
Er is altijd een weg omhoog.
Tot de volgende aflevering.
