“Dat pootje baden is voor mij niet het einddoel. Ik wil de pijn eruit, lopen zonder pijn, gezonder worden, minder hoesten en meer zingen.”
Toen Liek bij ons binnenkwam, was ze 63 jaar, creatief, zacht, bescheiden en iemand die zichzelf jarenlang had aangeleerd om door te gaan. Niet door veel kabaal te maken, maar juist door gevoelens weg te lachen, zichzelf af te leiden met mooie dingen maken en vooral niet te veel ruimte in te nemen.
Aan de buitenkant zag je een lieve, vriendelijke vrouw. Iemand die altijd klaarstond voor anderen. Maar achter die zachtheid zat ook een lichaam dat al lange tijd signalen gaf. Astma die steeds erger werd. Piepende benauwdheid. Hoestbuien. Fibromyalgie. Pijn. Vermoeidheid. Angst. En het gevoel dat haar wereld steeds kleiner werd.
Haar verlangen leek in eerste instantie heel simpel: weer pootje baden aan zee.
Maar achter dat verlangen zat veel meer.
Vastlopen terwijl het leven verdergaat
Liek kwam op een punt waarop ze dacht: er moet iets gebeuren.
Haar zoon had een serieuze relatie. Misschien zou er ooit een bruiloft komen. Haar man zou met pensioen gaan. Een nieuwe levensfase stond voor de deur. Maar Liek voelde vooral: als het zo doorgaat, kan ik daar niet vrij aan meedoen.
De laatste keer dat ze op het strand liep, was met krukken. Na een paar stappen moest ze pauzeren. Ze ging zelfs een keer in het zand zitten omdat haar lijf niet verder kon. Het beeld van samen met haar man langs zee lopen, met haar voeten in het water, voelde ver weg.
Daarbovenop kwam haar astma. Ze had periodes waarin ze zo benauwd was dat ze nauwelijks lucht kreeg. Ze zag zichzelf al in het ziekenhuis belanden. Sinds corona leefde ze nog voorzichtiger, bijna in zelfgekozen lockdown, uit angst voor wat haar lichaam niet meer zou kunnen dragen.
En toen kwam ze het programma tegen.
Precies op het moment dat ze dacht: wat nu?
Niet alleen pijn, maar ook patronen
Wat Liek al snel ontdekte, was dat herstel niet alleen gaat over pijn verminderen. Het gaat ook over jezelf beter leren begrijpen.
Ze had al vaker over haar verleden gepraat. Met verschillende mensen. Ze dacht: ik heb het toch verteld, dus dan zou het klaar moeten zijn. Maar telkens als er verdriet kwam, bleef het vastzitten. Het verhaal was verteld, maar het gevoel was nog niet verwerkt.
Een belangrijk onderdeel voor haar was het schrijven van haar tijdlijn. Niet als een droge opsomming van gebeurtenissen, maar als een manier om verbanden te zien. Terwijl ze schreef, kwamen er kwartjes. Soms meteen, soms later. Soms zelfs pas weken of maanden daarna.
Ze noemt dat zelf: “de kwartjes die vallen.”
Eén van die kwartjes kwam toen ze wakker werd met het woord “sleutelkind” in haar hoofd. Ze zocht het op en herkende ineens veel van zichzelf: angsten, vertrouwensproblemen, het gevoel van onveiligheid. Niet om zichzelf in een hokje te plaatsen, maar om eindelijk te begrijpen waarom bepaalde reacties zo diep zaten.
Dat begrip bracht zachtheid.
Niet meer denken: waarom doe ik zo?
Maar: logisch dat mijn systeem zo heeft leren reageren.
Veiligheid als basis voor verandering
Voor Liek was veiligheid een sleutelwoord. Ze had tijd nodig om te vertrouwen. In zichzelf, in de groep en in de begeleiding.
Dat zag je zelfs terug in iets praktisch als het werkboek. In het begin kon ze er niet goed mee starten. Het voelde niet passend. Niet veilig genoeg. Tot ze besloot het werkboek zelf mooi te maken. Ze maakte er haar eigen creatieve plek van. Een veilige omgeving waarin ze wél kon werken.
Daarna ging ze als een speer.
Dat zegt veel over herstel. Soms is het niet dat iemand niet wil. Soms klopt de vorm nog niet. Soms moet iets eerst eigen worden voordat iemand zich eraan kan overgeven.
Liek gebruikte haar creativiteit niet langer alleen als afleiding, maar steeds meer als ingang naar zichzelf. Haar kunst, haar breiwerk, haar freubels en haar gevoeligheid werden geen vlucht meer, maar middelen om te voelen, te verwerken en te delen.
De kracht van begeleiding door ervaringsdeskundigen
Wat voor Liek veel verschil maakte, was de één-op-één begeleiding. Haar coach Bianca hielp haar om op moeilijke momenten te pauzeren, terug te keren naar zichzelf en gevoelens toe te laten.
Niet wegduwen. Niet weglachen. Niet meteen oplossen.
Maar voelen: waar ben ik? Wat gebeurt er in mij? Wat wil mijn lichaam vertellen?
Ook het feit dat de begeleiders ervaringsdeskundigen zijn, gaf haar vertrouwen. Ze had eerder tegenover allerlei professionals gezeten. Ze had trajecten gezien die voor haar veel te zwaar voelden, waarin ze alles op eigen kracht moest doen en tegelijk medicatie kreeg aangeboden. Dat voelde tegenstrijdig.
Bij dit programma ervoer ze iets anders.
Het ging dieper. Het was praktischer. Menselijker. Online toegankelijk. En ze hoefde niet weken te wachten als ze ergens mee zat.
Ze kon appen. Ze kon delen. Ze kon bijsturen. En vooral: ze hoefde het niet alleen te doen.
Leren communiceren en voor jezelf opkomen
Een van de grootste veranderingen bij Liek zit in communicatie.
In het begin hield ze veel binnen. Als iets haar raakte, trok ze zich eerder terug. Ze kon geraakt worden door woorden, vragen of spiegels, zeker als die van iemand kwamen die nog niet volledig veilig voelde.
Maar gedurende het traject gebeurde er iets belangrijks: ze bleef.
Op momenten waarop ze eerder had kunnen stoppen, weglopen of dichtklappen, bleef ze aanwezig. Ze leerde uitspreken wat iets met haar deed. Soms eerst via haar coach. Later steeds directer.
Dat is enorme groei.
Want herstel vraagt niet dat je nooit meer getriggerd wordt. Herstel betekent dat je leert herkennen wat er gebeurt, dat je niet automatisch verdwijnt in oude patronen en dat je ontdekt: ik mag zeggen wat ik voel, en de verbinding blijft bestaan.
Voor Liek werd dat een belangrijke ervaring. Veiligheid ontstond niet doordat alles altijd makkelijk was. Veiligheid ontstond juist doordat iets kon schuren en daarna toch oké bleef.
Van pootje baden naar meer zingen
Op een bepaald moment werd Liek uitgedaagd met de vraag: is pootje baden echt alles wat je wilt?
In eerste instantie raakte haar dat. Want wie bepaalt wat genoeg is? Als je jarenlang beperkt bent geweest, kan pootje baden al voelen als een wereldwonder.
Maar later kwam er een nieuw kwartje.
Want diep vanbinnen wilde Liek meer.
Voor corona had ze de wens om kunstzinnig therapeut te worden. Dat leek toen onhaalbaar. Haar lichaam kon het niet dragen, opleidingen waren niet online en alles voelde te zwaar. Maar inmiddels is er meer mogelijk. Ze vond een opleiding tot creatieve coach en is daarmee begonnen.
Dat is misschien wel de mooiste beweging in haar verhaal.
Ze kwam binnen met de wens om minder pijn te hebben.
Maar onderweg ontdekte ze opnieuw haar verlangen om iets te betekenen voor anderen.
Niet vanuit moeten. Niet vanuit pleasen. Maar vanuit doorgeven wat ze zelf heeft geleerd.
Samen herstellen
Liek is vaak aanwezig bij de weekopeningen en weekafsluitingen binnen het traject. Voor haar is dat samenzijn waardevol. Ze leert van de verhalen van anderen. Ze herkent zichzelf. Ze moedigt anderen aan. En soms is het ook moeilijk, omdat ze veel voelt en graag iedereen wil helpen.
Maar juist daarin leert ze ook grenzen.
Ze kijkt inmiddels niet alleen naar het verhaal van de deelnemer, maar ook naar wat de coaches doen. En misschien nog belangrijker: naar wat ze níét doen. Wanneer grijp je in? Wanneer laat je iemand zelf ontdekken? Wanneer geef je ruimte?
Zo verandert ze langzaam van deelnemer naar iemand die ook op een nieuwe manier naar begeleiding en creativiteit kijkt.
Wat 1% per dag kan doen
Het afgelopen jaar bracht geen magische quick fix. Wel bracht het stap voor stap verandering.
Liek gebruikt veel minder naproxen dan voorheen. Ze wordt niet meer elke ochtend hoestend, proestend en benauwd wakker. De gierende astma-aanvallen zijn sterk verminderd. Ze is gaan bewegen. Ze doet bed-yoga. Tai chi kwam erbij. Ze viel tien kilo af in een half jaar, ondanks dat intensief bewegen nog niet vanzelfsprekend was.
Maar misschien nog belangrijker: ze leerde zichzelf kennen.
Ze leerde communiceren.
Ze leerde voelen.
Ze leerde dat haar lichaam niet haar vijand is, maar een systeem dat begrepen wil worden.
En ze leerde dat haar einddoel groter mag zijn dan overleven.
Haar droom?
Hand in hand met haar man kunnen lopen. Meedoen op de bruiloft van haar zoon. Mensen een hand kunnen geven. Minder pijn. Minder ontsteking. Minder hoesten. Meer zingen.
En natuurlijk: weer naar het strand. Niet alleen pootje baden, maar vrijer leven.
Herken jij jezelf in Liek?
Misschien herken je het gevoel dat je wereld kleiner is geworden. Dat je lichaam je tegenhoudt. Dat je al van alles hebt geprobeerd, maar dat niemand echt naar het totaalplaatje kijkt. Misschien heb je geleerd om jezelf af te leiden, sterk te blijven of je gevoelens weg te lachen.
Maar je klachten zijn niet zomaar “tussen je oren”. En je bent ook niet kapot.
Pijn, vermoeidheid, benauwdheid, spanning en angst kunnen diep verweven zijn met je zenuwstelsel, je emoties, je patronen, je verleden, je gedrag en je gevoel van veiligheid. Juist daarom vraagt herstel om een bredere aanpak.
In de Pijn Reset Community helpen we je om stap voor stap te werken aan dat totaalplaatje. Je krijgt kennis, begeleiding, herkenning, oefeningen en een veilige omgeving waarin je niet alles alleen hoeft uit te zoeken.
Wil jij ook ontdekken wat er mogelijk is als je elke dag 1% richting herstel beweegt?
Bekijk dan het Pijn Reset Plan en sluit je aan bij de Pijn Reset Community.
Je hoeft niet te wachten tot je eerst “sterk genoeg” bent.
Je mag beginnen waar je nu bent.
Met jouw verhaal. Jouw lichaam. Jouw tempo.
Want pootje baden mag het begin zijn.
Maar jouw leven mag veel groter worden dan dat.
Tot de volgende aflevering.
