“Vrienden zeiden tegen mij: hoe kan het toch dat je nog staat? En dat is ook mijn redding geweest. Maar ondertussen was alles aan het vergaan.”
In deze aflevering van de Pijnvrij Podcast deelt Stefan van der Heide zijn indrukwekkende verhaal. Een verhaal over kracht, overleven, controle, pijn, trauma en uiteindelijk: opnieuw leren luisteren naar je lichaam. Stefan is 39 jaar, voormalig militair en werkte twaalf jaar in een wereld waarin doorgaan, grenzen verleggen en signalen negeren bijna noodzakelijk waren. Later ging hij aan de slag met persoonlijke ontwikkeling, teamdynamiek en systemisch werk. Maar ergens onderweg begon zijn lichaam steeds harder aan de bel te trekken.
Wat begon met vermoeidheid, overgevoeligheid voor licht, een opgeblazen buik en een zenuwstelsel dat steeds meer overbelast raakte, groeide uit tot een dieptepunt waarin Stefan nauwelijks nog kon eten, lopen of functioneren. Hij kwam zelfs in een rolstoel terecht. Alles wat hij jarenlang had geleerd — sterk zijn, doorgaan, controle houden — bleek ineens niet meer te werken.
Sterker nog: precies dat patroon hield hem vast.
Een lichaam dat jarenlang heeft moeten overleven
Als militair leerde Stefan dat je veel meer aankunt dan je denkt. Wanneer je hoofd zegt dat je niet meer kunt, kun je vaak nog verder. Die overtuiging had hem veel gebracht. Het had hem sterk gemaakt, scherp, gedisciplineerd en in staat om onder extreme omstandigheden te functioneren.
Maar dezelfde kracht werd later ook zijn valkuil.
In het leger was hij getraind om signalen van zijn lichaam te negeren. Vermoeidheid, pijn, spanning of angst waren geen redenen om te stoppen. Je ging door. Je hield controle. Je bleef staan. Dat is waardevol in een militaire context, maar buiten die context kan het lichaam daar uiteindelijk een prijs voor betalen.
Na zijn militaire carrière kwam Stefan steeds dichter bij zijn gevoelswereld. Hij ging werken met mensen, emoties, persoonlijke ontwikkeling en systemische processen. Tegelijkertijd begon zijn eigen lichaam steeds meer symptomen te geven. Achteraf ziet hij dat zijn zenuwstelsel al lange tijd overbelast was.
Zijn lichaam probeerde hem iets duidelijk te maken.
Maar zoals veel mensen met chronische pijn of chronische klachten probeerde Stefan eerst grip te krijgen. Meer trainen. Meer uitzoeken. Meer controle. Diëten. Supplementen. Therapieën. Alles om beter te worden. Alleen gebeurde er iets frustrerends: hoe harder hij zijn herstel probeerde af te dwingen, hoe verder hij achteruitging.
Controle als valkuil bij chronische klachten
Een belangrijk thema in het gesprek is controle. Mensen met chronische pijn gaan vaak proberen hun lichaam te controleren. Ze willen precies weten wat goed is, wat fout is, welke beweging gevaarlijk is en welke niet. Ze gaan opletten, vermijden, corrigeren en forceren.
Dat is logisch. Als je pijn hebt, wil je veiligheid. Je wilt voorkomen dat het erger wordt.
Maar bij een overbelast zenuwstelsel werkt controle vaak averechts. Het lichaam voelt juist nóg meer spanning. Angst voor klachten wordt brandstof voor nieuwe klachten. De gedachte “er is iets mis met mijn lichaam” houdt het systeem in een staat van dreiging.
Stefan beschrijft het treffend: als je vanuit angst naar je lichaam kijkt, blijft je zenuwstelsel reageren alsof er gevaar is. Dan kun je oefeningen doen, trainen, gezond eten en allerlei technieken toepassen, maar de onderliggende energie is nog steeds: ik ben bang dat het fout gaat.
En dát voelt het lichaam.
De stem van je lichaam
Een van Stefans grootste inzichten is dat je lichaam voortdurend met je communiceert. Klachten zijn niet zomaar vijanden die verslagen moeten worden. Pijn, vermoeidheid, spanning, tintelingen of blokkades kunnen signalen zijn van iets wat aandacht vraagt.
Dat betekent niet dat klachten “tussen je oren” zitten. Integendeel. Ze zijn echt. Maar de oorsprong ligt vaak dieper dan alleen spieren, gewrichten of weefsels. Het zenuwstelsel, oude stress, opgeslagen emoties, trauma, angst en aangeleerde patronen spelen allemaal mee.
Stefan noemt het: de stem van je lichaam.
De vraag wordt dan niet alleen: hoe kom ik zo snel mogelijk van mijn pijn af?
Maar ook: wat probeert mijn lichaam mij te vertellen?
Welke emotie heb ik jarenlang onderdrukt? Waar ben ik over mijn grenzen gegaan? Welke oude wond vraagt om aandacht? Waar heb ik nog steeds het gevoel dat de kust onveilig is?
Voor Stefan lag een deel van het antwoord in zijn militaire verleden. In Afghanistan liep hij voorop bij het zoeken naar bermbommen. Elke stap kon gevaar betekenen. Zijn lichaam had opgeslagen dat bewegen niet zomaar veilig was. Jaren later kon inspanning daardoor nog steeds een alarmsignaal oproepen.
Herstel begint niet altijd met harder trainen
Toen Stefan bij Serge kwam, was hij nog sterk gericht op trainen. Hij dacht: ik moet mijn lichaam sterker maken. Ik moet mijn conditie terugkrijgen. Ik moet mijn spieren weer opbouwen.
Maar soms is dat niet de eerste stap.
Als het zenuwstelsel nog in overleving staat, als het lichaam inspanning als gevaar ervaart en als er te weinig veiligheid is, kan trainen juist te veel zijn. Dan moet eerst het “bedje” voor herstel worden gelegd.
Dat betekent: vertragen, reguleren, veiligheid opbouwen, emoties toelaten en opnieuw contact maken met het lichaam. Niet vanuit forceren, maar vanuit luisteren.
Later kwam fysieke opbouw wel terug. Heel klein. Waar Stefan vroeger met zware bepakking bergen op kon rennen, begon hij nu met minimale belasting. Drie keer vijftien herhalingen met vijf kilo. Dat deed iets met zijn ego, maar het was precies wat zijn lichaam nodig had.
Zijn systeem moest opnieuw leren: inspanning is veilig.
Stap voor stap kwam er vooruitgang. Hij kon weer wandelen. Hij fietste weer langere afstanden. Hij begon zijn lichaam opnieuw op te voeden, niet als vijand, maar als partner.
Pijn als roest uit het verleden
Wat Stefan andere mensen met chronische klachten wil meegeven, is bijzonder krachtig: let op de taal die je spreekt. Niet alleen hardop, maar ook in je hoofd. Je cellen luisteren mee.
Als je steeds denkt: “Mijn lichaam is kapot”, “Ik kan dit niet”, “Het wordt nooit beter”, dan blijft je systeem in angst. Maar als je leert kijken met nieuwsgierigheid, mildheid en vertrouwen, ontstaat er ruimte.
Een andere les die hij deelt: pijn is vaak roest uit het verleden dat los wil laten.
Dat beeld past perfect bij de visie van de Pijn Reset Methode. Chronische pijn is vaak geen teken dat je lichaam kapot is, maar een signaal van een overbeschermend zenuwstelsel. Oude emoties, stress, angst en patronen kunnen zich vastzetten in het lichaam. Door ze te begrijpen, te voelen en te verwerken, kan het systeem langzaam weer ontspannen.
Herstel vraagt dus niet altijd om harder vechten. Soms vraagt herstel juist om stoppen met vechten.
Om naar binnen te gaan.
Om te leren vertrouwen.
Om niet langer alleen de pijn weg te willen duwen, maar te onderzoeken wat eronder ligt.
De Pijn Reset Community
Herken jij jezelf in het verhaal van Stefan? Heb jij ook al van alles geprobeerd, maar blijf je vastlopen in pijn, vermoeidheid of terugkerende klachten? Dan is het belangrijk om te weten dat er vaak méér mogelijk is dan je denkt.
In de Pijn Reset Community leer je op een andere manier kijken naar chronische pijn en lichamelijke klachten. Niet alleen vanuit spieren, gewrichten of houding, maar vanuit het totaalplaatje: je zenuwstelsel, stress, emoties, gedrag, overtuigingen, ademhaling, beweging en oude patronen.
Je leert begrijpen waarom je lichaam blijft beschermen, waarom pijn kan blijven hangen en hoe je stap voor stap weer veiligheid kunt opbouwen. Met duidelijke uitleg, herkenning, praktische oefeningen en begeleiding ga je niet langer vechten tegen je lichaam, maar samenwerken met je lichaam.
Want jouw lichaam is niet je vijand.
Het probeert je iets te vertellen.
En wanneer je die boodschap leert verstaan, kan herstel beginnen.
